Ons bazin

Doris wou het eerst nog niet geloven, maar toch is het echt waar: ons bazin is al 50 jaar. "Allez, dat kan toch niet," zei Doris nog, "ons bazin ziet er toch veel jonger uit dan 50. Onze baas, ja, die mens ziet er een stuk ouder uit, maar de bazin toch niet..."

En zij maar kakelen en beweren dat het niet waar kon zijn, dat de bazin er toch nog lang niet uitzag als iemand van die leeftijd, maar toen de baas en de bazin naar Wenen trokken om ons madam hare verjaardag te vieren, toen moest ze het wel geloven. Alhoewel... ze bleef toch nog twijfelen, zeker toen ze de foto's van Wenen gezien had. Wie die foto's zelf ook eens wil bekijken, kan hier klikken.

Maar vorige week werden ook die laatste twijfels weggenomen: de jongens hadden toen een ferm verrassing voor ons madam in elkaar gestoken. Met de extra vrije dagen van O.H. Hemelvaart trokken ze er samen gezellig op uit. Waarnaartoe bleef lange tijd een geheim, maar wel wisten de baas en de bazin dat ze die dagen met hun vierkes voor een paar dagen op stap gingen. En waarom anders zou dat geweest zijn dan voor madam hare 50 verjaardag?

Toch ferm van Tim en Brecht om dat geregeld te krijgen. Naar het schijnt, hebben ze een 4-tal héééél toffe dagen beleefd in Normandië. Da's in Frankrijk, zegt Nancy.

En wie de foto's daarvan wil zien, die kan hier klikken.

Salukes en de groeten van Debby

1 januari 2008

Liefste allemaal,

het nieuwe jaar is aangebroken
we hebben er lang naar uit gekoken,
2007 is al bijna vergeten,
want in ons kot hebben we dit jaar al ferm gesch...
2008 is voor ons dus goed gestart
en we hopen voor iedereen van ganser hart
dat dit nieuwe jaar er één zal zijn
zonder zorgen en zonder pijn
met veel warmte en plezanterijen
maar zonder het eten van te veel eieren
dan wordt het voor iedereen plezant
en staan wij kippen niet eenzaam aan de kant
te loeren naar het hermansos gebeuren
dat nu hier te zien is geuren en kleuren.
Verder hebben we niks meer dat we kunnen wensen
dus geniet van de foto's, lieve mensen.

Aan iedereen een goed en aangenaam 2008
vanwege Doris, Nancy en Debby

Als een ander het zegt...

Brecht is weer in Hasselt en Hasselt zal het geweten hebben. Samen met zijn makker sinds jaren, Dimitri, is hij aan het werken aan een nieuwe voorstelling: Edmond. Op vrijdag 8 en zaterdag 9 februari wordt het stuk opgevoerd in zaal België en de kenners daar hebben hen geprogrammeerd als bijdrage aan Shots, het jaarlijks cultuurfestival in Hasselt. Iedereen van de Hermans-clan is bij deze al uitgenodigd en omdat wij het niet beter konden zeggen, geven we hieronder mee wat te lezen staat op de site van Kultuurcentrum België zelf over het stuk en de makers ervan. Kunnen ze ons zeker niet beschuldigen van subjectieve vooringenomenheid -heb dat woord wel drie keren moeten uitleggen aan Debby en Nancy voor ze snapten wat ik bedoelde- en hopelijk wordt het weer een gezellige theateravond voor de familie.

Groetjes van Doris en lees maar wat de anderen ervan schrijven.

te lezen op http://www.kunstencentrumbelgie.com/programma/theater/edmond.htm

Cie Hatsjie speelt EDMOND [naar David Mamet]

In het kader van SHOTS

Regie en spel: Brecht Hermans en Dimitri Neefs

Edmond is het beu: voortaan gooit hij alle hypocrisie overboord. Eerst verlaat hij zijn vrouw, en dan trekt hij de straat op. Op zoek naar eerlijke gevoelens en gemeende affectie. Zijn queeste leidt hem langs hoeren, gokkers en afzetters, maar niemand van hen is geïnteresseerd in zijn verhaal. Edmond daalt af in de onderwereld en wroet zich een weg door de beerput van het bestaan. Ergens in dit slijk wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zichzelf. Pas als hij met zijn eigen spiegelbeeld in het reine kan komen, zal hij in staat zijn ware emoties te ondergaan...
Edmond, de centrale figuur uit het gelijknamige stuk van de Amerikaanse scenarist en regisseur David Mamet (Glengarry Glen Ross, Faustus, The Postman Always Rings Twice, Heist..) is voor Brecht Hermans en Dimitri Neefs een authentieke tragische held. Net als Shakespeares Hamlet of Koning Lear is hij in de eerste plaats op zoek naar zichzelf. De twee acteurs/regisseurs confronteren Edmond met zijn eigen spiegelbeeld door allebei de titelrol te spelen. Deze spiegel kan echter verschillende vormen aannemen naargelang de personages die Edmond op straat tegenkomt. Edmond zoekt naar zichzelf in de ander. Brecht Hermans en Dimitri Neefs kunnen hierover meespreken: zij spiegelen zichzelf, door hun jarenlange vriendschap, ook aan elkaar. Deze uit het leven gegrepen vaststellling maakt van de nieuwe Cie Hatsjie-productie een bijzonder intieme en emotioneel geladen voorstelling.

Brecht Hermans studeerde theaterwetenschappen aan de Universiteit van Gent, vervolledigde zijn opleiding aan de Universiteit van Utrecht, deed ervaring op als acteur bij jongerengezelschappen als Kaboeki, Cie Hatsjie en studententheater MaTRak en regisseerde en acteerde o.a. voor de Nederlandse gezelschappen ‘Groep één’ en ‘Kanaalstraat 173 Theater Group’. Leergierig en altijd klaar voor een uitdaging volgt hij momenteel aan het RITS de opleiding podiumtechnieken. Zijn passie voor theater deelt hij met jeugdvriend Dimitri Neefs die naast een lerarenopleiding samen met Brecht Hermans altijd actief is geweest in o.a. Jeugd Toneel Kaboeki en Cie Hatsjie.

Cie Hatsjie is niet aan z’n proefstuk toe in kunstencentrum BELGIE. Sinds de start van het gezelschap in 2002 kregen we al een reeks gedreven stukken te zien. ‘Lieve Lorein’ uit 2002’, ‘Thank Heaven for Little Girls’ uit 2003 en ‘Dood in Venetië’ uit 2006 krijgen nu een vervolg met ‘Edmond’, een stuk waarbij de regie en de acteerprestaties volledig in de handen liggen van Hermans en Neefs. De Hatsjie blogspot geeft een mooi beeld van hoe David Mamets ‘Edmond’ stap voor stap door beide heren radicaal wordt bewerkt en gekneed tot een heel eigen stuk hedendaags theater.

Meer info: http://ciehatsjie.blogspot.com/

Weer-kerst-weer

We hebben weer prul in ons kiekenkot. Nancy'ke en Doris klappen niet meer tegen elkaar. Waarom weten ze zelf niet meer, want het begint altijd met één of andere flauwiteit, maar nu zijn ze toch al een tijdje aan het mokken. En ik zit daar natuurlijk tussenin: dan komt Nancy'ke bij mij kakelen en effekes daarna is Doris daar. Of omgekeerd, maar dan vragen ze mij de pluimen van mijn lijf over wat de ander gezegd heeft, maar daar doe ik niet aan mee. Ik zeg ze dat als ze willen weten wat er gekakeld is, ze het dan maar rechtstreeks aan elkaar moeten vragen. Maar voorlopig helpt het nog niet.

En wat het allemaal nog triestiger maakt, is dat we toch in de kersttijd zitten. De tijd van vrede op aarde, en alle mensen van goede wil, en met een schone lei het jaar afsluiten en het nieuwe beginnen, maar hier bij ons is die gedachte blijkbaar nog niet doorgedrongen. Nu, echt ongelijk kan ik mijn vriendinnen op dat gebied ook niet geven, want zeg nu zelf: is dat nu nog kerstweer? Vroeger hoorde ik ons ma en onze pa vertellen over echte winters, met sneeuw en vrieskou en wegen die zo vol sneeuw lagen, dat er geen auto's meer doorkonden. Maar wat krijgen we nu: van dat miserabel, nattig weer dat op den duur zo fel in een kieken haar pluimen gaat zitten dat ge nog geen goesting meer hebt om eikes te leggen.

Misschien is het dat wat op Doris en Nancy'ke hun systeem werkt: hun biologische klok tikt stillekes verder, maar er komt niks... Voor mij als meer ervaren kieken is dat anders: ik weet wel dat dat allemaal terugkomt, maar als ge zo jong en nog vol energie steekt, is het moeilijker om geduld op te brengen dat "alles weer op gang komt".

Enfin, dan zijn die van hermansos wel een beetje anders. Die komen op 1 januari weer samen als één grote plezante bende om samen gezellig te smikkelen en te smullen van een lekker koud buffetje. Vanaf 16 uur wordt iedereen verwacht in het Kristoffelzaaltje in Runkst en dan zullen ze er daar weer een gezellige boel van maken. Hopelijk schiet er nog iets over en kunnen wij er hier ook wat van meegenieten. Maar ik vrees ervoor.

Ook al vergeten ze ons weer ieder jaar, toch een goed 2008 gewenst aan alle hermansen vanwege Nancy'ke, Doris en mezelf.

Zeg dat Debby het gezegd heeft.

Er is geen rechtvaardigheid meer...

Er is geen rechtvaardigheid meer in deze wereld... Daar kunnen wij kiekens van meespreken! Want wat wij hier allemaal meemaken en moeten verdragen, dat is niet meer te doen. Een andere kip zou al lang haar pluimen gepakt hebben en het afgebold zijn, maar die kans hebben wij tot nu toe nog niet gehad. Nancy'ke heeft het al dikwijls gezegd dat als ze hier zou buiten geraken, dat ze dan nooit nog een poot terug in dat hok hier zou zetten. Als ik dan zei dat we toch alle dagen ons eten en drinken krijgen, dan was ze pas op haar tenen getrapt en dan begon ze weer met haar getokkel over alles wat er hier volgens haar misliep. Eerst wilde ik dat allemaal niet geloven, maar nu moet ik haar toch stillekesaan gelijk beginnen geven: wij worden hier gediscrimineerd en de rechtvaardigheid is hier ver te zoeken.

Hoe anders valt het te verklaren dat wij kippen hier geen haan in ons kot krijgen? Wij zijn toch ook dieren van vlees en bloed, met onze gevoelens en zo. Wij hebben ook wel eens af en toe goesting in-ge-weet-wel-wat. We zijn tenslotte toch maar ene keer jong, dus willen wij ook wel een keertje van het leven profiteren en eens stevig uit de bol gaan met één of ander schoon jong haantje. Maar niks van... De patron wil gene haan in ons kot, zogezegd omdat die hem dan 's morgens vroeg wakker zou kraaien... Precies alsof die haan niks beters te doen zou hebben zo met drie knappe kiekskes die hem 's morgens vroeg al zouden willen verwennen. Wij kippen hebben ook onze gevoelens, en soms gaan die in de richting van onze vleselijke lusten, maar daar wordt hier dus geen rekening mee gehouden...

Een ander punt waarop ik Nancy gelijk moet geven, is het feit dat onze biologische klok zo langzaamaan begint te tikken. Maar ook daar willen ze hier niks mee te maken hebben! Elke dag worden onze eitjes uit ons nest gehaald. We zouden maar eens willen gaan broeden, dat zou hier blijkbaar een drama zijn. Niks daarvan, zegt de patron hier. In dit kot wordt er niks uitgebroed!!!

Maar wat dan nog het meest onrechtvaardig is, is wel het feit dat wij niet mogen broeden, maar die jongste zoon van hier, Brecht, die mag zoveel uitbroeden als hij maar wil. Dus vraag ik u: waar is de rechtvaardigheid in deze wereld nartoe? Wie legt hier de eieren: wij of Brecht?

Nu zit Brecht dus alweer te broeden op één of ander toneelstuk dat hij samen met zijn vriend vanuit de kleuterklas, Dimitri dus, gaat opvoeren. En dat mag hier allemaal maar. Ze gaan het zelfs opvoeren op 8 en 9 februari in zaal België, want dan is er in Hasselt een groot cultuurevenement, Shots, en in het kader daarvan zit Brecht dus nu zijn ei te leggen en uit te broeden.

Als hij het mag, waarom dan wij niet?

Zeg dat Doris het gezegd heeft.

Brecht als filmacteur

Sommigen vinden ons kiekens misschien stom, maar wij weten ondertussen wel waar het op aankomt in het leven: relaties!!! Het is niet belangrijk wie of wat dat iemand is, maar wel welke belangrijke personen hij allemaal kent en met wie hij al eens af en toe een pint gaat drinken. Neem het van ons aan: ge kunt beter een stom kieken zijn dat de president van Polen kent, dan een kieken met een stamboom van hier tot ginder... Vorige week heeft Brecht ons groot gelijk nog maar eens bewezen.

Brecht, ondertussen afgestudeerd als licentiaat aan de unief van Gent, maar tegelijkertijd ook al weer opnieuw ingeschreven als student aan het Rits in Brussel, speelt graag toneel. Tot daar nog alles normaal. Iedereen wil al eens graag in de schijnwerper staan, dus waarom die van hier niet? Maar in het verleden als hij wilde spelen, moest hij altijd alles zelf doen: schrijven, regisseren, decor ontwerpen, andere acteurs zoeken, zorgen voor het financiële plaatje en nog van al die reutemeteut. Logisch natuurlijk, wegens geen relaties met één of andere sponsor of toneelgoeroe.

Maar dan loopt hij in Gent nog zo een toneelliefhebber tegen het lijf en ze worden goede kameraden: gemeenschappelijke hobby's, dezelfde humor en allebei gebeten door dezelfde microbe. Blijkt bovendien dat die kerel ook nog een job heeft bij het productiehuis Caviar. En laat dat productiehuis nu juist bezig zijn met het maken van een VRT-serie die zich afspeelt in en rond Hasselt: De Keyser van de smaak. Een serie over een familie van geneverstokers, dus logisch dat ze die in Hasselt neerpoten. Vorige donderdag, de 20ste september, kwamen de mensen van de VRT en productiehuis Caviar dus naar Hasselt afgezakt voor opnames in en rond het Gerechtshof op de Havermarkt. De hele buurt werd daar omgetoverd in een decor van de oorlogsjaren en er liepen daar soldaten en hun liefkes in en uit het gebouw. Regisseur Frank Van Passel (bekend van verschillende films zoals Manneke Pis) himself leidde de opnames en het is niet te geloven wat er daar allemaal komt bij kijken.

Maar enfin, ze hadden die dag nog wat extra volk nodig, om de soldaat te spelen en zo, en jullie raden het al: ze kwamen ook bij Brecht terecht. Hij moest wel zijne baard afscheren en zijn haar werd ferm gekortwiekt, maar alles voor de kunst, dus liet hij zich gewillig scheren en knippen. Maar natuurlijk, niet vergeten: Brecht kent iemand van dat productiehuis, dus in plaats van een gewone piot te spelen, mocht hij al direct de officier uithangen. Dat hij dat vrij goed kon, bewijzen de foto's wel.

De hele donderdag heeft hij daar op de set moeten meedoen, dan voor het één, dan voor het ander. Maar de meeste tijd heeft hij daar gewoon staan wachten tot alles klaar was voor de volgende opname. En als ze dan een scène hadden gefilmd, dan moesten ze dat nog een keer of vier-vijf opnieuw doen, tot de regisseur pas echt content was. Want hoe dikwijls ze de opnames niet moesten stilleggen omdat er een hond blafte, of omdat er een madammeke op haar hoge hakjes voorbij kwam geklakt, of omdat er een camion begon uit te laden of voor een ander lawaai, dat is niet bij te houden. Debby zegt dat ze daarom alleen al nooit regisseur of zo wil worden.

In ieder geval, Brecht heeft zijn eerste stappen in de filmwereld gezet. Als ze het aan mij vroegen, ik zou het ook nog overwegen. Maar van mijn pluimen moeten ze wel afblijven...

Zeg dat Doris het gezegd heeft.

met dank aan Roland Hermans van vinstermik.be voor de foto's

Eerste kleuterklasdag van Sofie

Sofie had al kennis mogen maken met haar juf en haar klasje op de open-klas-dag. Maar 3 september was het voor 'echt'.
Mama had niet zo goed geslapen, Sofie daarentegen wel.
Met haar nieuwe jas aan en haar rugzakje op de rug stond onze toch nog kleine meid klaar om haar eerste schooldag te beginnen.
Samen met mama en papa ging ze naar school. Daar aangekomen was het toch wel een beetje vreemd. Haar klasje telt 12 kindjes dus dat valt goed mee.
Toen mama en papa weggingen, kwamen de tranen. Juffrouw Geneviève had haar op schoot genomen en toen zijn mama (ook met tranen) en papa maar vlug weggegaan.
Wat duurde die voormiddag lang. Is het nog geen 12 uur?
Vol verwachting vertrok het hele ontvangstcomité bestaande uit mama, papa, Marie, moeke, Ti-tine en tante Betje om vijf voor twaalf naar de school. En daar kwam Sofie naar buiten, een beetje vreemd kijkend naar al die mensen aan de schoolpoort.
Ze had het fijn gevonden. De juf zei dat ze heel flink was geweest en fijn gespeeld had. Ze hadden gekleurd en een kruisje leren maken. Sofie had tegen de juffrouw gezegd dat Pater Paul dat ook deed.
Sofie was wel uitgeput van haar eerste schooldag want toen mama haar in bed legde, gingen haar oogjes al snel toe.

En dat voor zo een wakker kind! Zeg dat Doris het gezegd heeft (met dank aan Sabine om voor te zeggen).

Justine naar het eerste studiejaar!!!

De Tuinwijk-school sluit traditioneel een zomervakantie af met een “open-klas-dag”. Zo ook dit jaar. Afgelopen woensdag mochten Justine en Josephine een kijkje nemen in het nieuwe klaslokaal, en kennis maken met de juf.

Ook werden muren, pilaren en schoolpoort voorzien van leuke kleuren, wat een aangename indruk gaf. Mama’s en papa’s krijgen reeds boeken mee om te kaften.
Voor Justine had de kwakkel-zomer lang genoeg geduurd; zij keek echt uit naar het nieuwe schooljaar : leren lezen en schrijven lijkt haar “supertof”. Daar kwam nog bij dat juf Nadia de mama is van één van de vriendinnetjes van Justine. De kindjes wisten dus wat hen te wachten stond.

De laatste vakantienacht verliep niet echt zoals gepland : toch nog wat zenuwen. Om half 2 een kijkje nemen op de kamer van mama en papa. Toch maar terug het eigen bedje in en nog wat proberen te maffen. Tot rond zes uur (met wat buikpijn) nog even tegen mama aanvlijen…

De weergoden lieten ons echt in de steek : niets is zo vervelend als een eerste schooldag, met “drasj national”.
In de vakantie had Justine afgesproken met Julie om hetzelfde kleedje aan te trekken op de eerste schooldag… probleem : een mouwloos zomerjurkje op een regenachtige dag ? Ah nee hé !

Ontbijt ? Nee, toch liever niet … zenuwen? Mama en papa hadden vrij genomen (das traditie), en mochten nog even in het klasje blijven. Justine glunderde : een eigen bankje naast Elisa.
De juf had er werk van gemaakt : alles in het teken van Ruben en Rutje. Een gezellige “vertel-hoek” waar de kinderen nog rustig de tijd krijgen om hun verhaal te doen. Zelfs nog een speelhoek, om af en toe stress te verdrijven of om batterijen op te laden.

De dag ging snel voorbij. Justine heeft al “IK” leren lezen en schrijven. Blij dat ze was dat ze huiswerk had !! Als dat maar blijft duren…

Zeg dat Nancy het gezegd heeft (met dank aan Christophe om voor te zeggen)

Van roem en schande...

Zondag 26 augustus: dag van het familiefeest. Voor sommigen zou het eerder de dag der schande worden, maar gelukkig wisten ze dat nog niet op voorhand, want anders hadden ze nooit durven opdagen... Die neefjes toch...

Zo een familiefeest is dikwijls een saaie bedoening waarop de nichtjes en neefjes hun oude tantes en nonkels moeten kussen en verder braaf mogen zitten luisteren naar de "spannende" verhalen uit vroeger tijden van alles wat de oudere generatie allemaal heeft uitgespookt in hun jonge jaren. Zij zouden het nu allemaal niet meer moeten proberen, de neefjes en de nichtjes, want dan zou je wat horen...

Maar iedereen weet dat die van de Hermans-clan geen gewone familie zijn, dus niks saai zitten niks doen en eten tot je bijna overloopt, hoewel, ons lijkt dat wel eens plezant, zo echt lekker veel kunnen eten, want wij krijgen hier voor ons drie kiekens bijeen maar een half schepje droog korrels en wat gemengd graan. Echt niks om over naar huis te schrijven. En de drank is nog minder: een kommetje water, en dat is nog niet eens al te proper met al die mussen die daar in komen... je-weet-wel-wat doen. Enfin, niks geen saai feest dus bij los hermansos, en om de ambiance er wat in te brengen, gingen ze een matchke mini-voetballen: de nonkels (gemiddelde leeftijd ergens rond de zestig) tegen de neefjes (gemiddelde leeftijd ergens rond de twintig).

De nonkels opteerden voor het systeem-STVV: een niet (meer)-dekkende libero, een balonvast middenveld en een niet-scorende diepe spits. Daartegenover hadden de neefjes geen enkel systeem nodig: dankzij hun jeugd, enthousiasme en balvirtuositeit zouden ze daar eens rap komaf mee gaan maken. Hun enige probleem was om de nonkels niet al te belachelijk te maken, want dan zouden ze misschien gene pree meer krijgen... Dat dachten ze toch, de arme neefjes.

Afgedroogd! dat werden ze, de neefjes. De nonkels hadden voortdurend meer balbezit, er werd meer op de helft van de neefjes gespeeld dan ergens anders, fysiek konden ze het hoge tempo en de vlotte balcirculatie van de nonkels op geen enkel moment volgen. Als keeper moest Sander met gevaar voor eigen leven zelfs de ballen uit zijn doel houden. Goed te begrijpen dat dat manneke al rap huilend van ellende van het veld liep. Einduitslag: 3 - 1 voor de nonkels.

Eeuwige roem zal het deel zijn van Hugo, Willy, Toon en de patron hier. Eeuwige schande daalt neer over de neefjes, van wie we uit puur medelijden de namen niet zullen verklappen. Maar wie er bij was, zal het nooit meer kunnen vergeten. Aan hun kleinkinderen zullen ze later moeten bekennen wat er die zondagnamiddag gebeurd is.

Zeg dat Debby het gezegd heeft.

Meisje Brecht en jongen Brecht

Ze zeggen wel dat wij kiekens niet veel verstand hebben, maar wie kan daar nu nog aan uit? Jongen Brecht en meisje Brecht, dat is toch ook niet simpel om te snappen.

Die Brecht van hier is dus naar Watou geweest, maar dat wisten jullie al wel. En dat hij daar met allemaal studenten samen in een huisje zat om er te gidsen bij de poëziezomer ginds, dat was ook al bekend. Nu bleek dat één van die medestudenten daar een meisje uit Hasselt was en dat ze alletwee nog wel eens goesting hadden om samen iets te gaan doen in Hasselt.

Dus besloten ze samen naar de film te gaan en daarna nog iets te gaan drinken. Dat "iets" gaan drinken liep wel wat uit tot in de vroege uurtjes, want Debby was al een beetje aan het wakker worden toen de auto hier voor de deur stopte. Stapte niet alleen Brecht uit, maar ook zijn Watou-genote. Blijkbaar was haar bus al vertrokken, kon ook moeilijk anders op dat onchristelijk uur van thuiskomen en dus had Brecht haar voorgesteld om hier in Tim zijn bed te blijven slapen. Toch charmant van die kadé. Zo iets zou de haan van de geburen nooit doen voor ons, want als ik de kiekens daar mag geloven, dan zou ik dat toch allemaal niet pikken wat die allemaal in hun kot uitsteekt, maar ja, het leven van een kieken, dat hebt ge niet zelf voor het uitkiezen.

Maar enfin, dus deze morgen komen die twee naar ons kijken. We zijn dat al wel een beetje gewoon dat alle bezoekers hier naar ons komen kijken alsof we dieren in de zoo zijn. Nu, toegegeven, wij zijn wel speciaal kippen, maar om daar zomaar onze privacy voor te grabbel te gooien aan jan en alleman die hier passert, dat hoeft voor ons ook weer niet. Maar, zoals ik al zei, die twee komen deze morgen (eigenlijk was het al middag) naar ons kot en dan hebben ze zo hun commentaar op ons en zijn ze het tegen mekaar aan het uitleggen over Watou en nog zo van alles...

Maar het rare was, dat ze alletwee de hele tijd Brecht tegen elkaar zegden, precies of ze elkaar gewoon herhaalden. Dan zei zij:"Toch schoon kippen, hè Brecht!" en dan zei hij: "Ja Brecht, dat vind ik ook" en zei hij: " Was wel tof in Watou, vind je ook niet Brecht?" en zei zij: "Ja Brecht, dat was wel tof daar" en zo nog van alles. Niet aan uit te kunnen... Tot we het eindelijk doorhadden: ze heten alletwee Brecht, de ene jongen Brecht, is de Brecht van hier en het andere, meisje Brecht is van Moos-Herk en was dus samen met onze Brecht in Watou. Geef toe, dat is toch niet zo simpel en voor de hand liggend.

En dan zeggen ze nog dat het leven van een kieken simpel is: kakelen en eieren leggen en dat is alles. Maar wie dat zegt, heeft nog nooit van meisje Brecht en jongen Brecht gehoord.

Zeg dat Doris het gezegd heeft!

Op bezoek bij the Duke

Watou. Een dorpje in het zuiden van West-Vlaanderen. Het laatste Vlaamse dorpje ook, want wie even door de velden wandelt, zit zonder het te weten al over de grens in Frankrijk. Watou is nog een plek om tot rust te komen, op het marktplein waar er verschillende oude dorpshuizen zijn omgetoverd tot een gezellig eet- of drinkhuis. Verder zijn er nog drie straten, een brouwerij met hun eigen streekbier en meer valt er in die Westhoek niet te zien. Maar toch is dat meer dan genoeg. Meer moet dat niet zijn, want Watou is nog een dorpje dat zijn ziel bewaard heeft. Een dorpje waar de oudere mensen nog hun twee talen spreken: hun streekdialect en Frans.

En precies daar, in die uithoek van ons Vlaanderenland, wordt ieder jaar een evenement georganiseerd dat je niet zou verwachten tussen de velden en de boerderijen. Voor de 27ste keer al is Watou van juli tot september het zomercentrum van de poëzie. Op zes locaties, gaande van de kerk tot een oude stal van een boerderij, worden poëzie en beeldende kunst tot een geheel gesmolten. Voor een leek niet altijd even duidelijk, maar toch boeit het en maakt het iets los bij de bezoeker: soms vind je het maar niks, soms denk je er even bij na en soms raakt het je, zonder dat je goed weet hoe of waarom. Die combinatie van woord en beeld.

Om alles toch een beetje open te trekken voor de vele bezoekers, staan er bij elke locatie ook enkele jobstudenten die wel op de hoogte zijn van de diepere geheimen die versluierd liggen achter de verschillende kunstwerken en gedichten. Vandaar dat de patron en de madam van hier maandag de trein naar Poperinge genomen hebben om daar in Watou met eigen ogen en oren te kunnen meemaken hoe Brecht er als gids-ter-plaatse/suppoost uitlegde wat de bedoeling zou kunnen zijn van een plastieken hamer die eigenlijk een vliegenzwam was. Of waarom een jonge kunstenaar een levensgroot benzinestation bouwde met allemaal boeken. Of wat er zo speciaal was aan een in houtskool gemaakte tekenfilm. Of wat er...

Maar Watou zou geen echt Vlaams dorp zijn als er ook niet goed kon worden gegeten en gedronken. En dan nog liefst van één van de vele eigen streekgerechten en -bieren. En dus konden die van hier pas de dag daarna terug naar huis komen, want maandagavond hebben ze samen met Brecht een goede boom opgezet over kunst en het leven in Watou. Volgens de patron was de tweede hopgenever er teveel aan. Of was het de eerste sint-bernardus? In ieder geval hebben ze die nacht goed geslapen in het Wethuys en het ontbijt alleen al maakte de reis voor hen de moeite waard.

En wij hier maar knabbelen op stukjes maïs en wat van die korrels, en dat allemaal zonder speciaal bier of ander lekkers. Het wordt tijd dat die van hier eens wat meer aan ons denken in plaats van naar zo een boerendorp in de Vlaanders te trekken. Poëzie of gene poëzie.

Zeg dat Nancy het gezegd heeft.

Op 26 augustus doen we de zon schijnen en de regen verdwijnen...

...want dan komen we met alle Hermansen en aanverwanten samen om Oma haar verjaardag te gedenken.

Het Kristoffelzaaltje in Runkst is al gereserveerd, de BBQ wordt opgeblonken en de lekkere hapjes en frisse drankjes zullen ook weer niet ontbreken. Daar zorgen Koert en Ghislaine wel voor.

Iedereen wordt die zondag verwacht om 16.00 uur voor een aperitiefje en een babbeltje-vooraf en als de grill warm genoeg is, beginnen we aan het eigenlijke eetfestijn.

Graag voor 19 augustus een seintje aan tant Ghislaine (011/27.53.69) zodat zij weet voor hoeveel volk ze vlees en groentjes moet bestellen.
Laat ook weten of je vegetariër bent, dan kunnen we daar rekening mee houden.

Hopelijk is iedereen van de partij zodat het weer een gezellige knabbel en babbel wordt.

Groetjes en tot dan!!!

Amai, mijn voeten...

Die van hier zijn ook op vakantie geweest. Allez, dat zeggen ze toch, maar mij zouden ze toch zo geen vakantie moeten proberen in mijne nek te duwen. Zeg nu zelf: wie haalt het in zijne kop om te voet naar zee te gaan? Niemand met iets of wat gezond verstand toch, zou je zeggen, maar dan ken je die van hier nog niet!

Madam kreeg zomaar opeens de kriebel in hare kop en zij besloot dat het geen slecht gedacht was om eens te voet van hier tot in Heist te wandelen: 380 kilometer, waarvan zij er zo een 300 effectief te voet zouden afleggen! Op 12 dagen moest dat te doen zijn en dus werden de GR-gidsen bijgehaald en werd de tocht uitgestippeld via allemaal kleine wandelwegjes die door de grote routepaden met wit-rood aangeduid staan. Verloren lopen zouden ze dus wel niet doen en ook een bed en douche na iedere etappe was vrij snel gevonden dankzij de jeugdherbergen, de B&B's en hier en daar een klein hotelletje.

Op vrijdag 6 juli vertrokken ze en via Diest-Westerlo-Grobbendonk-Zoersel-Antwerpen-Bornem-Dendermonde-Gent-Deinze-Lotenhulle-Brugge bereikten ze op dinsdag 17 juli Heist, waar Jos hen met open armen stond op te wachten (figuurlijk dan toch).

Onderweg hebben ze wel wat geluk gehad met het weer, want ze zijn maar twee keren goed nat geregend. Wel hebben ze een paar keer door metershoge netels en andere struiken moeten ploeteren, de patron is ook een paar keer het maïsveld moeten induiken (soms geraakte hij zelfs niet helemaal over de beek), er was zelfs een dag bij dat ze geen enkel café op hun weg vonden, maar voor de rest verliep alles prima. Dat België een land van kastelen is, hoef je hun ook niet meer te vertellen: elke dag kwamen ze wel ergens langs zo één of ander bouwsel. Zelfs in dorpjes waarvan ze niet wisten dat die bestonden. Of wie heeft er al gehoord van Poecke, Doomkerke of Ooidonk?

Dat het 's avonds in de jeugdherbergen ook wel plezant is om andere mensen te leren kennen, weten ze nu ook: Amerikanen, Australiërs, Zuid-Koreanen, Spanjaarden, van alles kom je daar tegen. Zelfs een bompa uit Verviers met zijn kleindochter. Al waren die wel met de fiets...

Nu zijn ze terug thuis en het lijkt erop dat ze die hele tocht doorstaan hebben zonder blaren of andere problemen: ze hebben toch al in de hof gewerkt en ze zien er toch nog hetzelfde uit als voor ze vertrokken. Hoewel, dat wil ook niks zeggen, want zo fameus zagen ze er toen ook al niet (meer) uit.

Zeg dat Nancy het gezegd heeft!

Smartlappen-kroniek

Bij Marjet en Freddy staat de tijd ook niet stil. Nu Jochen is afgestudeerd en aan het werk is op de Imes, vond hij, om het in onze gevogelte-taal te zeggen, dat de tijd rijp was om uit te vliegen en zijn eigen nestje van en voor hemzelf te hebben. Dus woont hij nu al een paar maanden op zijn eigen en nog wel in Hasselt. Wat iemand van Zonhoven daarin gezien heeft, begrijpen wij geen van ons drieën, maar ja, de jeugd van tegenwoordig, wie snapt daar nog iets van? Hij heeft een plezant appartementje gevonden op het einde van de Badderijstraat. Naar het schijnt is dat de straat van de provinciale bibliotheek en op het einde daarvan ligt er een winkeltje van allerlei design dingetjes en daarboven heeft Jochen zijn intrek genomen. Hij kookt daar zelf zijn potje, want koken en bakken blijkt één van zijn hobby's te zijn. Naar het schijnt, moeten zijn pizza's iedere keer weer een groot succes zijn. Wij zeggen met opzet "naar het schijnt", want denkt ge dat wij al eens hebben mogen proeven? Nog geen kruimeltje hebben wij ervan gehad. Ja, soms wat overschot van hier die diepvriespizza's, maar dat kan toch niet op tegen de echte zelfgemaakte lekkere Italiaanse pasta. Maar ja, dat is het leven van een kieken: content zijn met wat ge krijgt en voor de rest: eieren leggen, willen of niet...

Maar niet alleen Jochen heeft daar in huis de kriebels van het eigen nest-syndroom te pakken. Ook Sven en Inge lijden er serieus aan. Zij waren het huren in Brussel beu en zochten iets voor zichzelf hier in de gezonde Limburgse omgeving. Ze hebben dan maar het huis gekocht van Bart H., want die wilde ook van lucht veranderen en die had dan samen met Kirsten bouwgrond gekocht. Maar enfin, Sven en Inge zijn content dat ze terug "thuis" zijn en dat ze niet meer elk weekend uren in de auto moeten zitten om hier de familie nog eens te zien. Ze zijn ook wel ambitieus met hun nieuwe huis, want met een goede vriendin-architecte hebben ze plannen om een heel pak aan hun huis te veranderen. Muren worden afgebroken en andere stukken bijgebouwd, wij vragen ons hier af of Bart zijn "oude" huis nog wel zal herkennen als het eenmaal af is. Maar het schijnt dat het normaal is dat een nieuwe eigenaar van alles verandert aan zijn huis. Die van hier hebben dat ook gedaan toen ze hun intrek wilden nemen in de Waterleliestraat.

Dat al dat breekwerk ook niet zo gezond is, daar kan Freddy dan weer van meeklappen. Voor hij naar zee vertrok, is hij nog rap wat kasten gaan losdraaien bij Sven, maar dat heeft hij de dag daarna geweten: het verschot in zijne rug en zelfs een ostheopaat uit Heist kreeg het er niet helemaal uit. Het was wel een knap kind, en misschien wilde Freddy ook niet dat het in één keer genezen zou zijn, maar dat is maar geroddel, denken wij.

Maar in ieder geval: de kinderen zijn daar dus het huis uit en Freddy en Marjet genieten nu dubbel van hun koffiekes. Zeker nu Freddy nog maar alleen in de voormiddag gaat werken. En als Will Tura dan eens zingt van Eenzaam zonder jou dan kunnen Marjet en Freddy daar alleen maar eens goed mee lachen, want zij houden meer van We gaan nog niet naar huis...

Zeg dat Debby het gezegd heeft

Kot-leven

Ja, ik weet het: het is van januari geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen, maar daar was alle reden toe. Eerst legt mijn goede vriendin Daisy haar kopke neer en moet ik stik alleen in die kippenren de winter door. Koud dat dat was, in ons slaapkot zo zonder iemand om 's nachts tegenaan te kruipen! En dan vragen de patrons zich hier af waarom er in de winter geen eieren gelegd worden. Precies alsof het nog niet genoeg tocht aan mijn gat in ons kippenhuis...

Enfin, na een tijd begon ik dat alleen zijn wel gewoon te worden en ik vond het zelfs af en toe plezant om mijne eigen baas te zijn in mijn eigen kot. Want eerlijk gezegd, Daisy was wel mijn beste vriendin, maar af en toe kon ze toch ook een ferm stukske zagen: over haar eikes die ze altijd kwamen halen, en wat er dan toch van haar kindjes zou geworden en dat ze daar toch wel iets van wilde horen, en over het eten had ze ook wel altijd iets aan te merken: dan was het te veel, dan te weinig, dan zaten er teveel kruimels in, een andere keer zat er zand tussen hare sla en zo van alles. Zelfs over haar eigen bleef ze maar doordrammen: dan vroeg ze of ik ook vond dat haar gat te dik geworden was, want ze vond van zichzelf dat ze precies toch wat bijgekomen was en ze snapte niet hoe dat kwam. "Daisyke," zei ik dan, "als ge de hele dag niks anders doet dan smikkelen en smullen, dan moet ge niet verwonderd zijn dat uw gat wat dikker wordt. Zeker als ge ook nog niks aan sport doet..." En lastig dat ze dan was!!! Eerlijk gezegd, na een tijd begon ik mij hier wreed op mijn gemak te voelen, zo alleen in de buiten.

Maar wat doen ze hier dan? Dan gooien ze op een schone dag, zonder verwittigen, twee nieuw kiekens bij mij binnen, precies alsof ik hier niks te vertellen heb. Ik dacht dat ik iets kreeg toen ze hier een wit en een zwart kieken uit de doos haalden. Ik zat toen toch wel met een serieus ei: wat als het niet zou klikken met die twee nieuwelingen. Achteraf heb ik dat ei er wel gewoon uitgekregen en sindsdien gaat het eigenlijk wel goed zo met ons driekes. De nieuwelingen hadden ook wel direct in de gaten dat ik hier al langer zat en ze zijn zich braafkes bij mij komen voorstellen. De witte heet Nancy en de zwarte heet Doris. Die Doris had het wel wat hoog in hare bol, want zij is vernoemd naar een Amerikaanse vriendin van Brecht. Nog wel één met Chinese roots, vandaar dat Doris ook zo een beetje bruin is met zwarte haren. De eerste morgen hebben we wel moeten lachen met Doris: ze durfde niet meer van hare stok af te komen. De patron is dan gekomen en heeft haar met zachte dwang van hare stok gejaagd. En kakelen dat ze deed, en hoe meer zij kakelde, hoe harder Nancy en ik moesten lachen, natuurlijk. Achteraf bleek dat die andere Doris, uit de V.S., ook wel overal op kroop, maar er dan ook niet meer vanaf durfde komen. Ze hadden hare naam dus niet beter kunnen kiezen!

En zo zit het dus. Nu zijn we elkaar gewend en zouden we niet meer zonder elkaar kunnen. Maar het heeft toch weer effekes geduurd ik genoeg bekomen was om aan ons dagboek verder te werken. Maar hopelijk blijft alles nu een tijdje gewoon zijn gangetje gaan en dan kunnen we nog veel plezier maken samen en dan hebben we ook weer heel wat te vertellen. Salukes en de kost...

Veel groetjes van Debby

Een afscheid is een nieuw begin, zegt Debby

2006 behoort tot de geschiedenis, 2007 is al enkele dagen oud. In het voorbije jaar zijn er waarschijnlijk dingen gebeurd die ons hebben doen lachen, maar ook dingen die ons hebben doen huilen. Maar met het begin van het nieuwe jaar willen we vooruit kijken en zonder dat we vergeten wat 2006 allemaal gebracht heeft, willen we toch vooral positief en optimistisch blijven voor het nieuwe jaar.
Er zal in 2007 misschien niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, maar als we al met positieve voornemens beginnen, is dat toch al een goed begin.
Voor mij, Debby, is het jaar ook niet zo goed geëindigd, want mijn beste vriendin hier, Daisy, heeft 2007 net niet gehaald. Op een morgen lag ze onbeweeglijk in ons hok en ik wist onmiddellijk dat het te laat was. Ik heb nog geprobeerd met mond-op-mond beademing en zelfs hartmassage, maar Daisy gaf geen kik meer. Effekes later heeft de patron hier haar een mooi plekje acter in de hof gegeven, maar het is toch raar hier zo alleen in dat kiekenkot. Hopelijk komt er na de winter weer rap iemand bij, want zo de hele dag alleen tegen mijn eigen kakelen, dat is ook niks. Gelukkig zijn er nog de mussen die af en toe eens langs komen...

Ook bij Los Hermansos is het in 2006 niet altijd gelopen zoals ze dat zouden willen. Met zo een grote familie kan er altijd wel hier of daar een verdriet de kop opsteken, maar wat zo ferm is aan die familie, is dat ze op 1 januari toch weer allemaal bij elkaar gekomen zijn om elkaar het beste te wensen voor het nieuwe jaar.
Dankzij tant Ghislaine en Koert was het een heel gezellig feest en wie wil kan de foto's ervan bewonderen via de link aan de rechterkant.
Aan iedereen en vooral aan de afwezigen op het feest: een gelukkig en voorspoedig 2007.
Zeg dat Debby het gezegd heeft