Bij Marjet en Freddy staat de tijd ook niet stil. Nu Jochen is afgestudeerd en aan het werk is op de Imes, vond hij, om het in onze gevogelte-taal te zeggen, dat de tijd rijp was om uit te vliegen en zijn eigen nestje van en voor hemzelf te hebben. Dus woont hij nu al een paar maanden op zijn eigen en nog wel in Hasselt. Wat iemand van Zonhoven daarin gezien heeft, begrijpen wij geen van ons drieën, maar ja, de jeugd van tegenwoordig, wie snapt daar nog iets van? Hij heeft een plezant appartementje gevonden op het einde van de Badderijstraat. Naar het schijnt is dat de straat van de provinciale bibliotheek en op het einde daarvan ligt er een winkeltje van allerlei design dingetjes en daarboven heeft Jochen zijn intrek genomen. Hij kookt daar zelf zijn potje, want koken en bakken blijkt één van zijn hobby's te zijn. Naar het schijnt, moeten zijn pizza's iedere keer weer een groot succes zijn. Wij zeggen met opzet "naar het schijnt", want denkt ge dat wij al eens hebben mogen proeven? Nog geen kruimeltje hebben wij ervan gehad. Ja, soms wat overschot van hier die diepvriespizza's, maar dat kan toch niet op tegen de echte zelfgemaakte lekkere Italiaanse pasta. Maar ja, dat is het leven van een kieken: content zijn met wat ge krijgt en voor de rest: eieren leggen, willen of niet...
Maar niet alleen Jochen heeft daar in huis de kriebels van het eigen nest-syndroom te pakken. Ook Sven en Inge lijden er serieus aan. Zij waren het huren in Brussel beu en zochten iets voor zichzelf hier in de gezonde Limburgse omgeving. Ze hebben dan maar het huis gekocht van Bart H., want die wilde ook van lucht veranderen en die had dan samen met Kirsten bouwgrond gekocht. Maar enfin, Sven en Inge zijn content dat ze terug "thuis" zijn en dat ze niet meer elk weekend uren in de auto moeten zitten om hier de familie nog eens te zien. Ze zijn ook wel ambitieus met hun nieuwe huis, want met een goede vriendin-architecte hebben ze plannen om een heel pak aan hun huis te veranderen. Muren worden afgebroken en andere stukken bijgebouwd, wij vragen ons hier af of Bart zijn "oude" huis nog wel zal herkennen als het eenmaal af is. Maar het schijnt dat het normaal is dat een nieuwe eigenaar van alles verandert aan zijn huis. Die van hier hebben dat ook gedaan toen ze hun intrek wilden nemen in de Waterleliestraat.
Dat al dat breekwerk ook niet zo gezond is, daar kan Freddy dan weer van meeklappen. Voor hij naar zee vertrok, is hij nog rap wat kasten gaan losdraaien bij Sven, maar dat heeft hij de dag daarna geweten: het verschot in zijne rug en zelfs een ostheopaat uit Heist kreeg het er niet helemaal uit. Het was wel een knap kind, en misschien wilde Freddy ook niet dat het in één keer genezen zou zijn, maar dat is maar geroddel, denken wij.
Maar in ieder geval: de kinderen zijn daar dus het huis uit en Freddy en Marjet genieten nu dubbel van hun koffiekes. Zeker nu Freddy nog maar alleen in de voormiddag gaat werken. En als Will Tura dan eens zingt van Eenzaam zonder jou dan kunnen Marjet en Freddy daar alleen maar eens goed mee lachen, want zij houden meer van We gaan nog niet naar huis...
Zeg dat Debby het gezegd heeft
