Op 26 augustus doen we de zon schijnen en de regen verdwijnen...

...want dan komen we met alle Hermansen en aanverwanten samen om Oma haar verjaardag te gedenken.

Het Kristoffelzaaltje in Runkst is al gereserveerd, de BBQ wordt opgeblonken en de lekkere hapjes en frisse drankjes zullen ook weer niet ontbreken. Daar zorgen Koert en Ghislaine wel voor.

Iedereen wordt die zondag verwacht om 16.00 uur voor een aperitiefje en een babbeltje-vooraf en als de grill warm genoeg is, beginnen we aan het eigenlijke eetfestijn.

Graag voor 19 augustus een seintje aan tant Ghislaine (011/27.53.69) zodat zij weet voor hoeveel volk ze vlees en groentjes moet bestellen.
Laat ook weten of je vegetariër bent, dan kunnen we daar rekening mee houden.

Hopelijk is iedereen van de partij zodat het weer een gezellige knabbel en babbel wordt.

Groetjes en tot dan!!!

Amai, mijn voeten...

Die van hier zijn ook op vakantie geweest. Allez, dat zeggen ze toch, maar mij zouden ze toch zo geen vakantie moeten proberen in mijne nek te duwen. Zeg nu zelf: wie haalt het in zijne kop om te voet naar zee te gaan? Niemand met iets of wat gezond verstand toch, zou je zeggen, maar dan ken je die van hier nog niet!

Madam kreeg zomaar opeens de kriebel in hare kop en zij besloot dat het geen slecht gedacht was om eens te voet van hier tot in Heist te wandelen: 380 kilometer, waarvan zij er zo een 300 effectief te voet zouden afleggen! Op 12 dagen moest dat te doen zijn en dus werden de GR-gidsen bijgehaald en werd de tocht uitgestippeld via allemaal kleine wandelwegjes die door de grote routepaden met wit-rood aangeduid staan. Verloren lopen zouden ze dus wel niet doen en ook een bed en douche na iedere etappe was vrij snel gevonden dankzij de jeugdherbergen, de B&B's en hier en daar een klein hotelletje.

Op vrijdag 6 juli vertrokken ze en via Diest-Westerlo-Grobbendonk-Zoersel-Antwerpen-Bornem-Dendermonde-Gent-Deinze-Lotenhulle-Brugge bereikten ze op dinsdag 17 juli Heist, waar Jos hen met open armen stond op te wachten (figuurlijk dan toch).

Onderweg hebben ze wel wat geluk gehad met het weer, want ze zijn maar twee keren goed nat geregend. Wel hebben ze een paar keer door metershoge netels en andere struiken moeten ploeteren, de patron is ook een paar keer het maïsveld moeten induiken (soms geraakte hij zelfs niet helemaal over de beek), er was zelfs een dag bij dat ze geen enkel café op hun weg vonden, maar voor de rest verliep alles prima. Dat België een land van kastelen is, hoef je hun ook niet meer te vertellen: elke dag kwamen ze wel ergens langs zo één of ander bouwsel. Zelfs in dorpjes waarvan ze niet wisten dat die bestonden. Of wie heeft er al gehoord van Poecke, Doomkerke of Ooidonk?

Dat het 's avonds in de jeugdherbergen ook wel plezant is om andere mensen te leren kennen, weten ze nu ook: Amerikanen, Australiërs, Zuid-Koreanen, Spanjaarden, van alles kom je daar tegen. Zelfs een bompa uit Verviers met zijn kleindochter. Al waren die wel met de fiets...

Nu zijn ze terug thuis en het lijkt erop dat ze die hele tocht doorstaan hebben zonder blaren of andere problemen: ze hebben toch al in de hof gewerkt en ze zien er toch nog hetzelfde uit als voor ze vertrokken. Hoewel, dat wil ook niks zeggen, want zo fameus zagen ze er toen ook al niet (meer) uit.

Zeg dat Nancy het gezegd heeft!

Smartlappen-kroniek

Bij Marjet en Freddy staat de tijd ook niet stil. Nu Jochen is afgestudeerd en aan het werk is op de Imes, vond hij, om het in onze gevogelte-taal te zeggen, dat de tijd rijp was om uit te vliegen en zijn eigen nestje van en voor hemzelf te hebben. Dus woont hij nu al een paar maanden op zijn eigen en nog wel in Hasselt. Wat iemand van Zonhoven daarin gezien heeft, begrijpen wij geen van ons drieën, maar ja, de jeugd van tegenwoordig, wie snapt daar nog iets van? Hij heeft een plezant appartementje gevonden op het einde van de Badderijstraat. Naar het schijnt is dat de straat van de provinciale bibliotheek en op het einde daarvan ligt er een winkeltje van allerlei design dingetjes en daarboven heeft Jochen zijn intrek genomen. Hij kookt daar zelf zijn potje, want koken en bakken blijkt één van zijn hobby's te zijn. Naar het schijnt, moeten zijn pizza's iedere keer weer een groot succes zijn. Wij zeggen met opzet "naar het schijnt", want denkt ge dat wij al eens hebben mogen proeven? Nog geen kruimeltje hebben wij ervan gehad. Ja, soms wat overschot van hier die diepvriespizza's, maar dat kan toch niet op tegen de echte zelfgemaakte lekkere Italiaanse pasta. Maar ja, dat is het leven van een kieken: content zijn met wat ge krijgt en voor de rest: eieren leggen, willen of niet...

Maar niet alleen Jochen heeft daar in huis de kriebels van het eigen nest-syndroom te pakken. Ook Sven en Inge lijden er serieus aan. Zij waren het huren in Brussel beu en zochten iets voor zichzelf hier in de gezonde Limburgse omgeving. Ze hebben dan maar het huis gekocht van Bart H., want die wilde ook van lucht veranderen en die had dan samen met Kirsten bouwgrond gekocht. Maar enfin, Sven en Inge zijn content dat ze terug "thuis" zijn en dat ze niet meer elk weekend uren in de auto moeten zitten om hier de familie nog eens te zien. Ze zijn ook wel ambitieus met hun nieuwe huis, want met een goede vriendin-architecte hebben ze plannen om een heel pak aan hun huis te veranderen. Muren worden afgebroken en andere stukken bijgebouwd, wij vragen ons hier af of Bart zijn "oude" huis nog wel zal herkennen als het eenmaal af is. Maar het schijnt dat het normaal is dat een nieuwe eigenaar van alles verandert aan zijn huis. Die van hier hebben dat ook gedaan toen ze hun intrek wilden nemen in de Waterleliestraat.

Dat al dat breekwerk ook niet zo gezond is, daar kan Freddy dan weer van meeklappen. Voor hij naar zee vertrok, is hij nog rap wat kasten gaan losdraaien bij Sven, maar dat heeft hij de dag daarna geweten: het verschot in zijne rug en zelfs een ostheopaat uit Heist kreeg het er niet helemaal uit. Het was wel een knap kind, en misschien wilde Freddy ook niet dat het in één keer genezen zou zijn, maar dat is maar geroddel, denken wij.

Maar in ieder geval: de kinderen zijn daar dus het huis uit en Freddy en Marjet genieten nu dubbel van hun koffiekes. Zeker nu Freddy nog maar alleen in de voormiddag gaat werken. En als Will Tura dan eens zingt van Eenzaam zonder jou dan kunnen Marjet en Freddy daar alleen maar eens goed mee lachen, want zij houden meer van We gaan nog niet naar huis...

Zeg dat Debby het gezegd heeft

Kot-leven

Ja, ik weet het: het is van januari geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen, maar daar was alle reden toe. Eerst legt mijn goede vriendin Daisy haar kopke neer en moet ik stik alleen in die kippenren de winter door. Koud dat dat was, in ons slaapkot zo zonder iemand om 's nachts tegenaan te kruipen! En dan vragen de patrons zich hier af waarom er in de winter geen eieren gelegd worden. Precies alsof het nog niet genoeg tocht aan mijn gat in ons kippenhuis...

Enfin, na een tijd begon ik dat alleen zijn wel gewoon te worden en ik vond het zelfs af en toe plezant om mijne eigen baas te zijn in mijn eigen kot. Want eerlijk gezegd, Daisy was wel mijn beste vriendin, maar af en toe kon ze toch ook een ferm stukske zagen: over haar eikes die ze altijd kwamen halen, en wat er dan toch van haar kindjes zou geworden en dat ze daar toch wel iets van wilde horen, en over het eten had ze ook wel altijd iets aan te merken: dan was het te veel, dan te weinig, dan zaten er teveel kruimels in, een andere keer zat er zand tussen hare sla en zo van alles. Zelfs over haar eigen bleef ze maar doordrammen: dan vroeg ze of ik ook vond dat haar gat te dik geworden was, want ze vond van zichzelf dat ze precies toch wat bijgekomen was en ze snapte niet hoe dat kwam. "Daisyke," zei ik dan, "als ge de hele dag niks anders doet dan smikkelen en smullen, dan moet ge niet verwonderd zijn dat uw gat wat dikker wordt. Zeker als ge ook nog niks aan sport doet..." En lastig dat ze dan was!!! Eerlijk gezegd, na een tijd begon ik mij hier wreed op mijn gemak te voelen, zo alleen in de buiten.

Maar wat doen ze hier dan? Dan gooien ze op een schone dag, zonder verwittigen, twee nieuw kiekens bij mij binnen, precies alsof ik hier niks te vertellen heb. Ik dacht dat ik iets kreeg toen ze hier een wit en een zwart kieken uit de doos haalden. Ik zat toen toch wel met een serieus ei: wat als het niet zou klikken met die twee nieuwelingen. Achteraf heb ik dat ei er wel gewoon uitgekregen en sindsdien gaat het eigenlijk wel goed zo met ons driekes. De nieuwelingen hadden ook wel direct in de gaten dat ik hier al langer zat en ze zijn zich braafkes bij mij komen voorstellen. De witte heet Nancy en de zwarte heet Doris. Die Doris had het wel wat hoog in hare bol, want zij is vernoemd naar een Amerikaanse vriendin van Brecht. Nog wel één met Chinese roots, vandaar dat Doris ook zo een beetje bruin is met zwarte haren. De eerste morgen hebben we wel moeten lachen met Doris: ze durfde niet meer van hare stok af te komen. De patron is dan gekomen en heeft haar met zachte dwang van hare stok gejaagd. En kakelen dat ze deed, en hoe meer zij kakelde, hoe harder Nancy en ik moesten lachen, natuurlijk. Achteraf bleek dat die andere Doris, uit de V.S., ook wel overal op kroop, maar er dan ook niet meer vanaf durfde komen. Ze hadden hare naam dus niet beter kunnen kiezen!

En zo zit het dus. Nu zijn we elkaar gewend en zouden we niet meer zonder elkaar kunnen. Maar het heeft toch weer effekes geduurd ik genoeg bekomen was om aan ons dagboek verder te werken. Maar hopelijk blijft alles nu een tijdje gewoon zijn gangetje gaan en dan kunnen we nog veel plezier maken samen en dan hebben we ook weer heel wat te vertellen. Salukes en de kost...

Veel groetjes van Debby