Debby en Daisy's (RIP) roddelkrant

2010-12-03T19:04:00.007+01:00

Ons bazin

2009-05-26T17:26:00.005+02:00

Doris wou het eerst nog niet geloven, maar toch is het echt waar: ons bazin is al 50 jaar. "Allez, dat kan toch niet," zei Doris nog, "ons bazin ziet er toch veel jonger uit dan 50. Onze baas, ja, die mens ziet er een stuk ouder uit, maar de bazin toch niet..."

En zij maar kakelen en beweren dat het niet waar kon zijn, dat de bazin er toch nog lang niet uitzag als iemand van die leeftijd, maar toen de baas en de bazin naar Wenen trokken om ons madam hare verjaardag te vieren, toen moest ze het wel geloven. Alhoewel... ze bleef toch nog twijfelen, zeker toen ze de foto's van Wenen gezien had. Wie die foto's zelf ook eens wil bekijken, kan hier klikken.

Maar vorige week werden ook die laatste twijfels weggenomen: de jongens hadden toen een ferm verrassing voor ons madam in elkaar gestoken. Met de extra vrije dagen van O.H. Hemelvaart trokken ze er samen gezellig op uit. Waarnaartoe bleef lange tijd een geheim, maar wel wisten de baas en de bazin dat ze die dagen met hun vierkes voor een paar dagen op stap gingen. En waarom anders zou dat geweest zijn dan voor madam hare 50 verjaardag?

Toch ferm van Tim en Brecht om dat geregeld te krijgen. Naar het schijnt, hebben ze een 4-tal héééél toffe dagen beleefd in Normandië. Da's in Frankrijk, zegt Nancy.

En wie de foto's daarvan wil zien, die kan hier klikken.

Salukes en de groeten van Debby

1 januari 2008

2008-01-01T20:30:00.000+01:00

Liefste allemaal,

het nieuwe jaar is aangebroken
we hebben er lang naar uit gekoken,
2007 is al bijna vergeten,
want in ons kot hebben we dit jaar al ferm gesch...
2008 is voor ons dus goed gestart
en we hopen voor iedereen van ganser hart
dat dit nieuwe jaar er één zal zijn
zonder zorgen en zonder pijn
met veel warmte en plezanterijen
maar zonder het eten van te veel eieren
dan wordt het voor iedereen plezant
en staan wij kippen niet eenzaam aan de kant
te loeren naar het hermansos gebeuren
dat nu hier te zien is geuren en kleuren.
Verder hebben we niks meer dat we kunnen wensen
dus geniet van de foto's, lieve mensen.

Aan iedereen een goed en aangenaam 2008
vanwege Doris, Nancy en Debby

Als een ander het zegt...

2007-12-28T13:09:00.000+01:00

Brecht is weer in Hasselt en Hasselt zal het geweten hebben. Samen met zijn makker sinds jaren, Dimitri, is hij aan het werken aan een nieuwe voorstelling: Edmond. Op vrijdag 8 en zaterdag 9 februari wordt het stuk opgevoerd in zaal België en de kenners daar hebben hen geprogrammeerd als bijdrage aan Shots, het jaarlijks cultuurfestival in Hasselt. Iedereen van de Hermans-clan is bij deze al uitgenodigd en omdat wij het niet beter konden zeggen, geven we hieronder mee wat te lezen staat op de site van Kultuurcentrum België zelf over het stuk en de makers ervan. Kunnen ze ons zeker niet beschuldigen van subjectieve vooringenomenheid -heb dat woord wel drie keren moeten uitleggen aan Debby en Nancy voor ze snapten wat ik bedoelde- en hopelijk wordt het weer een gezellige theateravond voor de familie.

Groetjes van Doris en lees maar wat de anderen ervan schrijven.

te lezen op http://www.kunstencentrumbelgie.com/programma/theater/edmond.htm

Cie Hatsjie speelt EDMOND [naar David Mamet]

In het kader van SHOTS

Regie en spel: Brecht Hermans en Dimitri Neefs

Edmond is het beu: voortaan gooit hij alle hypocrisie overboord. Eerst verlaat hij zijn vrouw, en dan trekt hij de straat op. Op zoek naar eerlijke gevoelens en gemeende affectie. Zijn queeste leidt hem langs hoeren, gokkers en afzetters, maar niemand van hen is geïnteresseerd in zijn verhaal. Edmond daalt af in de onderwereld en wroet zich een weg door de beerput van het bestaan. Ergens in dit slijk wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zichzelf. Pas als hij met zijn eigen spiegelbeeld in het reine kan komen, zal hij in staat zijn ware emoties te ondergaan...
Edmond, de centrale figuur uit het gelijknamige stuk van de Amerikaanse scenarist en regisseur David Mamet (Glengarry Glen Ross, Faustus, The Postman Always Rings Twice, Heist..) is voor Brecht Hermans en Dimitri Neefs een authentieke tragische held. Net als Shakespeares Hamlet of Koning Lear is hij in de eerste plaats op zoek naar zichzelf. De twee acteurs/regisseurs confronteren Edmond met zijn eigen spiegelbeeld door allebei de titelrol te spelen. Deze spiegel kan echter verschillende vormen aannemen naargelang de personages die Edmond op straat tegenkomt. Edmond zoekt naar zichzelf in de ander. Brecht Hermans en Dimitri Neefs kunnen hierover meespreken: zij spiegelen zichzelf, door hun jarenlange vriendschap, ook aan elkaar. Deze uit het leven gegrepen vaststellling maakt van de nieuwe Cie Hatsjie-productie een bijzonder intieme en emotioneel geladen voorstelling.

Brecht Hermans studeerde theaterwetenschappen aan de Universiteit van Gent, vervolledigde zijn opleiding aan de Universiteit van Utrecht, deed ervaring op als acteur bij jongerengezelschappen als Kaboeki, Cie Hatsjie en studententheater MaTRak en regisseerde en acteerde o.a. voor de Nederlandse gezelschappen ‘Groep één’ en ‘Kanaalstraat 173 Theater Group’. Leergierig en altijd klaar voor een uitdaging volgt hij momenteel aan het RITS de opleiding podiumtechnieken. Zijn passie voor theater deelt hij met jeugdvriend Dimitri Neefs die naast een lerarenopleiding samen met Brecht Hermans altijd actief is geweest in o.a. Jeugd Toneel Kaboeki en Cie Hatsjie.

Cie Hatsjie is niet aan z’n proefstuk toe in kunstencentrum BELGIE. Sinds de start van het gezelschap in 2002 kregen we al een reeks gedreven stukken te zien. ‘Lieve Lorein’ uit 2002’, ‘Thank Heaven for Little Girls’ uit 2003 en ‘Dood in Venetië’ uit 2006 krijgen nu een vervolg met ‘Edmond’, een stuk waarbij de regie en de acteerprestaties volledig in de handen liggen van Hermans en Neefs. De Hatsjie blogspot geeft een mooi beeld van hoe David Mamets ‘Edmond’ stap voor stap door beide heren radicaal wordt bewerkt en gekneed tot een heel eigen stuk hedendaags theater.

Meer info: http://ciehatsjie.blogspot.com/

Weer-kerst-weer

2007-12-26T10:51:00.000+01:00

We hebben weer prul in ons kiekenkot. Nancy'ke en Doris klappen niet meer tegen elkaar. Waarom weten ze zelf niet meer, want het begint altijd met één of andere flauwiteit, maar nu zijn ze toch al een tijdje aan het mokken. En ik zit daar natuurlijk tussenin: dan komt Nancy'ke bij mij kakelen en effekes daarna is Doris daar. Of omgekeerd, maar dan vragen ze mij de pluimen van mijn lijf over wat de ander gezegd heeft, maar daar doe ik niet aan mee. Ik zeg ze dat als ze willen weten wat er gekakeld is, ze het dan maar rechtstreeks aan elkaar moeten vragen. Maar voorlopig helpt het nog niet.

En wat het allemaal nog triestiger maakt, is dat we toch in de kersttijd zitten. De tijd van vrede op aarde, en alle mensen van goede wil, en met een schone lei het jaar afsluiten en het nieuwe beginnen, maar hier bij ons is die gedachte blijkbaar nog niet doorgedrongen. Nu, echt ongelijk kan ik mijn vriendinnen op dat gebied ook niet geven, want zeg nu zelf: is dat nu nog kerstweer? Vroeger hoorde ik ons ma en onze pa vertellen over echte winters, met sneeuw en vrieskou en wegen die zo vol sneeuw lagen, dat er geen auto's meer doorkonden. Maar wat krijgen we nu: van dat miserabel, nattig weer dat op den duur zo fel in een kieken haar pluimen gaat zitten dat ge nog geen goesting meer hebt om eikes te leggen.

Misschien is het dat wat op Doris en Nancy'ke hun systeem werkt: hun biologische klok tikt stillekes verder, maar er komt niks... Voor mij als meer ervaren kieken is dat anders: ik weet wel dat dat allemaal terugkomt, maar als ge zo jong en nog vol energie steekt, is het moeilijker om geduld op te brengen dat "alles weer op gang komt".

Enfin, dan zijn die van hermansos wel een beetje anders. Die komen op 1 januari weer samen als één grote plezante bende om samen gezellig te smikkelen en te smullen van een lekker koud buffetje. Vanaf 16 uur wordt iedereen verwacht in het Kristoffelzaaltje in Runkst en dan zullen ze er daar weer een gezellige boel van maken. Hopelijk schiet er nog iets over en kunnen wij er hier ook wat van meegenieten. Maar ik vrees ervoor.

Ook al vergeten ze ons weer ieder jaar, toch een goed 2008 gewenst aan alle hermansen vanwege Nancy'ke, Doris en mezelf.

Zeg dat Debby het gezegd heeft.

Er is geen rechtvaardigheid meer...

2007-10-07T11:36:00.001+02:00

Er is geen rechtvaardigheid meer in deze wereld... Daar kunnen wij kiekens van meespreken! Want wat wij hier allemaal meemaken en moeten verdragen, dat is niet meer te doen. Een andere kip zou al lang haar pluimen gepakt hebben en het afgebold zijn, maar die kans hebben wij tot nu toe nog niet gehad. Nancy'ke heeft het al dikwijls gezegd dat als ze hier zou buiten geraken, dat ze dan nooit nog een poot terug in dat hok hier zou zetten. Als ik dan zei dat we toch alle dagen ons eten en drinken krijgen, dan was ze pas op haar tenen getrapt en dan begon ze weer met haar getokkel over alles wat er hier volgens haar misliep. Eerst wilde ik dat allemaal niet geloven, maar nu moet ik haar toch stillekesaan gelijk beginnen geven: wij worden hier gediscrimineerd en de rechtvaardigheid is hier ver te zoeken.

Hoe anders valt het te verklaren dat wij kippen hier geen haan in ons kot krijgen? Wij zijn toch ook dieren van vlees en bloed, met onze gevoelens en zo. Wij hebben ook wel eens af en toe goesting in-ge-weet-wel-wat. We zijn tenslotte toch maar ene keer jong, dus willen wij ook wel een keertje van het leven profiteren en eens stevig uit de bol gaan met één of ander schoon jong haantje. Maar niks van... De patron wil gene haan in ons kot, zogezegd omdat die hem dan 's morgens vroeg wakker zou kraaien... Precies alsof die haan niks beters te doen zou hebben zo met drie knappe kiekskes die hem 's morgens vroeg al zouden willen verwennen. Wij kippen hebben ook onze gevoelens, en soms gaan die in de richting van onze vleselijke lusten, maar daar wordt hier dus geen rekening mee gehouden...

Een ander punt waarop ik Nancy gelijk moet geven, is het feit dat onze biologische klok zo langzaamaan begint te tikken. Maar ook daar willen ze hier niks mee te maken hebben! Elke dag worden onze eitjes uit ons nest gehaald. We zouden maar eens willen gaan broeden, dat zou hier blijkbaar een drama zijn. Niks daarvan, zegt de patron hier. In dit kot wordt er niks uitgebroed!!!

Maar wat dan nog het meest onrechtvaardig is, is wel het feit dat wij niet mogen broeden, maar die jongste zoon van hier, Brecht, die mag zoveel uitbroeden als hij maar wil. Dus vraag ik u: waar is de rechtvaardigheid in deze wereld nartoe? Wie legt hier de eieren: wij of Brecht?

Nu zit Brecht dus alweer te broeden op één of ander toneelstuk dat hij samen met zijn vriend vanuit de kleuterklas, Dimitri dus, gaat opvoeren. En dat mag hier allemaal maar. Ze gaan het zelfs opvoeren op 8 en 9 februari in zaal België, want dan is er in Hasselt een groot cultuurevenement, Shots, en in het kader daarvan zit Brecht dus nu zijn ei te leggen en uit te broeden.

Als hij het mag, waarom dan wij niet?

Zeg dat Doris het gezegd heeft.

Brecht als filmacteur

2007-09-22T11:49:00.000+02:00

Sommigen vinden ons kiekens misschien stom, maar wij weten ondertussen wel waar het op aankomt in het leven: relaties!!! Het is niet belangrijk wie of wat dat iemand is, maar wel welke belangrijke personen hij allemaal kent en met wie hij al eens af en toe een pint gaat drinken. Neem het van ons aan: ge kunt beter een stom kieken zijn dat de president van Polen kent, dan een kieken met een stamboom van hier tot ginder... Vorige week heeft Brecht ons groot gelijk nog maar eens bewezen.

Brecht, ondertussen afgestudeerd als licentiaat aan de unief van Gent, maar tegelijkertijd ook al weer opnieuw ingeschreven als student aan het Rits in Brussel, speelt graag toneel. Tot daar nog alles normaal. Iedereen wil al eens graag in de schijnwerper staan, dus waarom die van hier niet? Maar in het verleden als hij wilde spelen, moest hij altijd alles zelf doen: schrijven, regisseren, decor ontwerpen, andere acteurs zoeken, zorgen voor het financiële plaatje en nog van al die reutemeteut. Logisch natuurlijk, wegens geen relaties met één of andere sponsor of toneelgoeroe.

Maar dan loopt hij in Gent nog zo een toneelliefhebber tegen het lijf en ze worden goede kameraden: gemeenschappelijke hobby's, dezelfde humor en allebei gebeten door dezelfde microbe. Blijkt bovendien dat die kerel ook nog een job heeft bij het productiehuis Caviar. En laat dat productiehuis nu juist bezig zijn met het maken van een VRT-serie die zich afspeelt in en rond Hasselt: De Keyser van de smaak. Een serie over een familie van geneverstokers, dus logisch dat ze die in Hasselt neerpoten. Vorige donderdag, de 20ste september, kwamen de mensen van de VRT en productiehuis Caviar dus naar Hasselt afgezakt voor opnames in en rond het Gerechtshof op de Havermarkt. De hele buurt werd daar omgetoverd in een decor van de oorlogsjaren en er liepen daar soldaten en hun liefkes in en uit het gebouw. Regisseur Frank Van Passel (bekend van verschillende films zoals Manneke Pis) himself leidde de opnames en het is niet te geloven wat er daar allemaal komt bij kijken.

Maar enfin, ze hadden die dag nog wat extra volk nodig, om de soldaat te spelen en zo, en jullie raden het al: ze kwamen ook bij Brecht terecht. Hij moest wel zijne baard afscheren en zijn haar werd ferm gekortwiekt, maar alles voor de kunst, dus liet hij zich gewillig scheren en knippen. Maar natuurlijk, niet vergeten: Brecht kent iemand van dat productiehuis, dus in plaats van een gewone piot te spelen, mocht hij al direct de officier uithangen. Dat hij dat vrij goed kon, bewijzen de foto's wel.

De hele donderdag heeft hij daar op de set moeten meedoen, dan voor het één, dan voor het ander. Maar de meeste tijd heeft hij daar gewoon staan wachten tot alles klaar was voor de volgende opname. En als ze dan een scène hadden gefilmd, dan moesten ze dat nog een keer of vier-vijf opnieuw doen, tot de regisseur pas echt content was. Want hoe dikwijls ze de opnames niet moesten stilleggen omdat er een hond blafte, of omdat er een madammeke op haar hoge hakjes voorbij kwam geklakt, of omdat er een camion begon uit te laden of voor een ander lawaai, dat is niet bij te houden. Debby zegt dat ze daarom alleen al nooit regisseur of zo wil worden.

In ieder geval, Brecht heeft zijn eerste stappen in de filmwereld gezet. Als ze het aan mij vroegen, ik zou het ook nog overwegen. Maar van mijn pluimen moeten ze wel afblijven...

Zeg dat Doris het gezegd heeft.

met dank aan Roland Hermans van vinstermik.be voor de foto's

Eerste kleuterklasdag van Sofie

2007-09-10T12:05:00.000+02:00

Sofie had al kennis mogen maken met haar juf en haar klasje op de open-klas-dag. Maar 3 september was het voor 'echt'.
Mama had niet zo goed geslapen, Sofie daarentegen wel.
Met haar nieuwe jas aan en haar rugzakje op de rug stond onze toch nog kleine meid klaar om haar eerste schooldag te beginnen.
Samen met mama en papa ging ze naar school. Daar aangekomen was het toch wel een beetje vreemd. Haar klasje telt 12 kindjes dus dat valt goed mee.
Toen mama en papa weggingen, kwamen de tranen. Juffrouw Geneviève had haar op schoot genomen en toen zijn mama (ook met tranen) en papa maar vlug weggegaan.
Wat duurde die voormiddag lang. Is het nog geen 12 uur?
Vol verwachting vertrok het hele ontvangstcomité bestaande uit mama, papa, Marie, moeke, Ti-tine en tante Betje om vijf voor twaalf naar de school. En daar kwam Sofie naar buiten, een beetje vreemd kijkend naar al die mensen aan de schoolpoort.
Ze had het fijn gevonden. De juf zei dat ze heel flink was geweest en fijn gespeeld had. Ze hadden gekleurd en een kruisje leren maken. Sofie had tegen de juffrouw gezegd dat Pater Paul dat ook deed.
Sofie was wel uitgeput van haar eerste schooldag want toen mama haar in bed legde, gingen haar oogjes al snel toe.

En dat voor zo een wakker kind! Zeg dat Doris het gezegd heeft (met dank aan Sabine om voor te zeggen).

Justine naar het eerste studiejaar!!!

2007-09-04T15:45:00.000+02:00

De Tuinwijk-school sluit traditioneel een zomervakantie af met een “open-klas-dag”. Zo ook dit jaar. Afgelopen woensdag mochten Justine en Josephine een kijkje nemen in het nieuwe klaslokaal, en kennis maken met de juf.

Ook werden muren, pilaren en schoolpoort voorzien van leuke kleuren, wat een aangename indruk gaf. Mama’s en papa’s krijgen reeds boeken mee om te kaften.
Voor Justine had de kwakkel-zomer lang genoeg geduurd; zij keek echt uit naar het nieuwe schooljaar : leren lezen en schrijven lijkt haar “supertof”. Daar kwam nog bij dat juf Nadia de mama is van één van de vriendinnetjes van Justine. De kindjes wisten dus wat hen te wachten stond.

De laatste vakantienacht verliep niet echt zoals gepland : toch nog wat zenuwen. Om half 2 een kijkje nemen op de kamer van mama en papa. Toch maar terug het eigen bedje in en nog wat proberen te maffen. Tot rond zes uur (met wat buikpijn) nog even tegen mama aanvlijen…

De weergoden lieten ons echt in de steek : niets is zo vervelend als een eerste schooldag, met “drasj national”.
In de vakantie had Justine afgesproken met Julie om hetzelfde kleedje aan te trekken op de eerste schooldag… probleem : een mouwloos zomerjurkje op een regenachtige dag ? Ah nee hé !

Ontbijt ? Nee, toch liever niet … zenuwen? Mama en papa hadden vrij genomen (das traditie), en mochten nog even in het klasje blijven. Justine glunderde : een eigen bankje naast Elisa.
De juf had er werk van gemaakt : alles in het teken van Ruben en Rutje. Een gezellige “vertel-hoek” waar de kinderen nog rustig de tijd krijgen om hun verhaal te doen. Zelfs nog een speelhoek, om af en toe stress te verdrijven of om batterijen op te laden.

De dag ging snel voorbij. Justine heeft al “IK” leren lezen en schrijven. Blij dat ze was dat ze huiswerk had !! Als dat maar blijft duren…

Zeg dat Nancy het gezegd heeft (met dank aan Christophe om voor te zeggen)

Van roem en schande...

2007-08-29T13:49:00.001+02:00

Zondag 26 augustus: dag van het familiefeest. Voor sommigen zou het eerder de dag der schande worden, maar gelukkig wisten ze dat nog niet op voorhand, want anders hadden ze nooit durven opdagen... Die neefjes toch...

Zo een familiefeest is dikwijls een saaie bedoening waarop de nichtjes en neefjes hun oude tantes en nonkels moeten kussen en verder braaf mogen zitten luisteren naar de "spannende" verhalen uit vroeger tijden van alles wat de oudere generatie allemaal heeft uitgespookt in hun jonge jaren. Zij zouden het nu allemaal niet meer moeten proberen, de neefjes en de nichtjes, want dan zou je wat horen...

Maar iedereen weet dat die van de Hermans-clan geen gewone familie zijn, dus niks saai zitten niks doen en eten tot je bijna overloopt, hoewel, ons lijkt dat wel eens plezant, zo echt lekker veel kunnen eten, want wij krijgen hier voor ons drie kiekens bijeen maar een half schepje droog korrels en wat gemengd graan. Echt niks om over naar huis te schrijven. En de drank is nog minder: een kommetje water, en dat is nog niet eens al te proper met al die mussen die daar in komen... je-weet-wel-wat doen. Enfin, niks geen saai feest dus bij los hermansos, en om de ambiance er wat in te brengen, gingen ze een matchke mini-voetballen: de nonkels (gemiddelde leeftijd ergens rond de zestig) tegen de neefjes (gemiddelde leeftijd ergens rond de twintig).

De nonkels opteerden voor het systeem-STVV: een niet (meer)-dekkende libero, een balonvast middenveld en een niet-scorende diepe spits. Daartegenover hadden de neefjes geen enkel systeem nodig: dankzij hun jeugd, enthousiasme en balvirtuositeit zouden ze daar eens rap komaf mee gaan maken. Hun enige probleem was om de nonkels niet al te belachelijk te maken, want dan zouden ze misschien gene pree meer krijgen... Dat dachten ze toch, de arme neefjes.

Afgedroogd! dat werden ze, de neefjes. De nonkels hadden voortdurend meer balbezit, er werd meer op de helft van de neefjes gespeeld dan ergens anders, fysiek konden ze het hoge tempo en de vlotte balcirculatie van de nonkels op geen enkel moment volgen. Als keeper moest Sander met gevaar voor eigen leven zelfs de ballen uit zijn doel houden. Goed te begrijpen dat dat manneke al rap huilend van ellende van het veld liep. Einduitslag: 3 - 1 voor de nonkels.

Eeuwige roem zal het deel zijn van Hugo, Willy, Toon en de patron hier. Eeuwige schande daalt neer over de neefjes, van wie we uit puur medelijden de namen niet zullen verklappen. Maar wie er bij was, zal het nooit meer kunnen vergeten. Aan hun kleinkinderen zullen ze later moeten bekennen wat er die zondagnamiddag gebeurd is.

Zeg dat Debby het gezegd heeft.

Meisje Brecht en jongen Brecht

2007-08-22T12:41:00.000+02:00

Ze zeggen wel dat wij kiekens niet veel verstand hebben, maar wie kan daar nu nog aan uit? Jongen Brecht en meisje Brecht, dat is toch ook niet simpel om te snappen.

Die Brecht van hier is dus naar Watou geweest, maar dat wisten jullie al wel. En dat hij daar met allemaal studenten samen in een huisje zat om er te gidsen bij de poëziezomer ginds, dat was ook al bekend. Nu bleek dat één van die medestudenten daar een meisje uit Hasselt was en dat ze alletwee nog wel eens goesting hadden om samen iets te gaan doen in Hasselt.

Dus besloten ze samen naar de film te gaan en daarna nog iets te gaan drinken. Dat "iets" gaan drinken liep wel wat uit tot in de vroege uurtjes, want Debby was al een beetje aan het wakker worden toen de auto hier voor de deur stopte. Stapte niet alleen Brecht uit, maar ook zijn Watou-genote. Blijkbaar was haar bus al vertrokken, kon ook moeilijk anders op dat onchristelijk uur van thuiskomen en dus had Brecht haar voorgesteld om hier in Tim zijn bed te blijven slapen. Toch charmant van die kadé. Zo iets zou de haan van de geburen nooit doen voor ons, want als ik de kiekens daar mag geloven, dan zou ik dat toch allemaal niet pikken wat die allemaal in hun kot uitsteekt, maar ja, het leven van een kieken, dat hebt ge niet zelf voor het uitkiezen.

Maar enfin, dus deze morgen komen die twee naar ons kijken. We zijn dat al wel een beetje gewoon dat alle bezoekers hier naar ons komen kijken alsof we dieren in de zoo zijn. Nu, toegegeven, wij zijn wel speciaal kippen, maar om daar zomaar onze privacy voor te grabbel te gooien aan jan en alleman die hier passert, dat hoeft voor ons ook weer niet. Maar, zoals ik al zei, die twee komen deze morgen (eigenlijk was het al middag) naar ons kot en dan hebben ze zo hun commentaar op ons en zijn ze het tegen mekaar aan het uitleggen over Watou en nog zo van alles...

Maar het rare was, dat ze alletwee de hele tijd Brecht tegen elkaar zegden, precies of ze elkaar gewoon herhaalden. Dan zei zij:"Toch schoon kippen, hè Brecht!" en dan zei hij: "Ja Brecht, dat vind ik ook" en zei hij: " Was wel tof in Watou, vind je ook niet Brecht?" en zei zij: "Ja Brecht, dat was wel tof daar" en zo nog van alles. Niet aan uit te kunnen... Tot we het eindelijk doorhadden: ze heten alletwee Brecht, de ene jongen Brecht, is de Brecht van hier en het andere, meisje Brecht is van Moos-Herk en was dus samen met onze Brecht in Watou. Geef toe, dat is toch niet zo simpel en voor de hand liggend.

En dan zeggen ze nog dat het leven van een kieken simpel is: kakelen en eieren leggen en dat is alles. Maar wie dat zegt, heeft nog nooit van meisje Brecht en jongen Brecht gehoord.

Zeg dat Doris het gezegd heeft!

Op bezoek bij the Duke

2007-08-08T10:21:00.000+02:00

Watou. Een dorpje in het zuiden van West-Vlaanderen. Het laatste Vlaamse dorpje ook, want wie even door de velden wandelt, zit zonder het te weten al over de grens in Frankrijk. Watou is nog een plek om tot rust te komen, op het marktplein waar er verschillende oude dorpshuizen zijn omgetoverd tot een gezellig eet- of drinkhuis. Verder zijn er nog drie straten, een brouwerij met hun eigen streekbier en meer valt er in die Westhoek niet te zien. Maar toch is dat meer dan genoeg. Meer moet dat niet zijn, want Watou is nog een dorpje dat zijn ziel bewaard heeft. Een dorpje waar de oudere mensen nog hun twee talen spreken: hun streekdialect en Frans.

En precies daar, in die uithoek van ons Vlaanderenland, wordt ieder jaar een evenement georganiseerd dat je niet zou verwachten tussen de velden en de boerderijen. Voor de 27ste keer al is Watou van juli tot september het zomercentrum van de poëzie. Op zes locaties, gaande van de kerk tot een oude stal van een boerderij, worden poëzie en beeldende kunst tot een geheel gesmolten. Voor een leek niet altijd even duidelijk, maar toch boeit het en maakt het iets los bij de bezoeker: soms vind je het maar niks, soms denk je er even bij na en soms raakt het je, zonder dat je goed weet hoe of waarom. Die combinatie van woord en beeld.

Om alles toch een beetje open te trekken voor de vele bezoekers, staan er bij elke locatie ook enkele jobstudenten die wel op de hoogte zijn van de diepere geheimen die versluierd liggen achter de verschillende kunstwerken en gedichten. Vandaar dat de patron en de madam van hier maandag de trein naar Poperinge genomen hebben om daar in Watou met eigen ogen en oren te kunnen meemaken hoe Brecht er als gids-ter-plaatse/suppoost uitlegde wat de bedoeling zou kunnen zijn van een plastieken hamer die eigenlijk een vliegenzwam was. Of waarom een jonge kunstenaar een levensgroot benzinestation bouwde met allemaal boeken. Of wat er zo speciaal was aan een in houtskool gemaakte tekenfilm. Of wat er...

Maar Watou zou geen echt Vlaams dorp zijn als er ook niet goed kon worden gegeten en gedronken. En dan nog liefst van één van de vele eigen streekgerechten en -bieren. En dus konden die van hier pas de dag daarna terug naar huis komen, want maandagavond hebben ze samen met Brecht een goede boom opgezet over kunst en het leven in Watou. Volgens de patron was de tweede hopgenever er teveel aan. Of was het de eerste sint-bernardus? In ieder geval hebben ze die nacht goed geslapen in het Wethuys en het ontbijt alleen al maakte de reis voor hen de moeite waard.

En wij hier maar knabbelen op stukjes maïs en wat van die korrels, en dat allemaal zonder speciaal bier of ander lekkers. Het wordt tijd dat die van hier eens wat meer aan ons denken in plaats van naar zo een boerendorp in de Vlaanders te trekken. Poëzie of gene poëzie.

Zeg dat Nancy het gezegd heeft.

Op 26 augustus doen we de zon schijnen en de regen verdwijnen...

2007-07-26T17:00:00.000+02:00

...want dan komen we met alle Hermansen en aanverwanten samen om Oma haar verjaardag te gedenken.

Het Kristoffelzaaltje in Runkst is al gereserveerd, de BBQ wordt opgeblonken en de lekkere hapjes en frisse drankjes zullen ook weer niet ontbreken. Daar zorgen Koert en Ghislaine wel voor.

Iedereen wordt die zondag verwacht om 16.00 uur voor een aperitiefje en een babbeltje-vooraf en als de grill warm genoeg is, beginnen we aan het eigenlijke eetfestijn.

Graag voor 19 augustus een seintje aan tant Ghislaine (011/27.53.69) zodat zij weet voor hoeveel volk ze vlees en groentjes moet bestellen.
Laat ook weten of je vegetariër bent, dan kunnen we daar rekening mee houden.

Hopelijk is iedereen van de partij zodat het weer een gezellige knabbel en babbel wordt.

Groetjes en tot dan!!!

Amai, mijn voeten...

2007-07-26T16:25:00.000+02:00

Die van hier zijn ook op vakantie geweest. Allez, dat zeggen ze toch, maar mij zouden ze toch zo geen vakantie moeten proberen in mijne nek te duwen. Zeg nu zelf: wie haalt het in zijne kop om te voet naar zee te gaan? Niemand met iets of wat gezond verstand toch, zou je zeggen, maar dan ken je die van hier nog niet!

Madam kreeg zomaar opeens de kriebel in hare kop en zij besloot dat het geen slecht gedacht was om eens te voet van hier tot in Heist te wandelen: 380 kilometer, waarvan zij er zo een 300 effectief te voet zouden afleggen! Op 12 dagen moest dat te doen zijn en dus werden de GR-gidsen bijgehaald en werd de tocht uitgestippeld via allemaal kleine wandelwegjes die door de grote routepaden met wit-rood aangeduid staan. Verloren lopen zouden ze dus wel niet doen en ook een bed en douche na iedere etappe was vrij snel gevonden dankzij de jeugdherbergen, de B&B's en hier en daar een klein hotelletje.

Op vrijdag 6 juli vertrokken ze en via Diest-Westerlo-Grobbendonk-Zoersel-Antwerpen-Bornem-Dendermonde-Gent-Deinze-Lotenhulle-Brugge bereikten ze op dinsdag 17 juli Heist, waar Jos hen met open armen stond op te wachten (figuurlijk dan toch).

Onderweg hebben ze wel wat geluk gehad met het weer, want ze zijn maar twee keren goed nat geregend. Wel hebben ze een paar keer door metershoge netels en andere struiken moeten ploeteren, de patron is ook een paar keer het maïsveld moeten induiken (soms geraakte hij zelfs niet helemaal over de beek), er was zelfs een dag bij dat ze geen enkel café op hun weg vonden, maar voor de rest verliep alles prima. Dat België een land van kastelen is, hoef je hun ook niet meer te vertellen: elke dag kwamen ze wel ergens langs zo één of ander bouwsel. Zelfs in dorpjes waarvan ze niet wisten dat die bestonden. Of wie heeft er al gehoord van Poecke, Doomkerke of Ooidonk?

Dat het 's avonds in de jeugdherbergen ook wel plezant is om andere mensen te leren kennen, weten ze nu ook: Amerikanen, Australiërs, Zuid-Koreanen, Spanjaarden, van alles kom je daar tegen. Zelfs een bompa uit Verviers met zijn kleindochter. Al waren die wel met de fiets...

Nu zijn ze terug thuis en het lijkt erop dat ze die hele tocht doorstaan hebben zonder blaren of andere problemen: ze hebben toch al in de hof gewerkt en ze zien er toch nog hetzelfde uit als voor ze vertrokken. Hoewel, dat wil ook niks zeggen, want zo fameus zagen ze er toen ook al niet (meer) uit.

Zeg dat Nancy het gezegd heeft!

Smartlappen-kroniek

2007-07-26T10:57:00.000+02:00

Bij Marjet en Freddy staat de tijd ook niet stil. Nu Jochen is afgestudeerd en aan het werk is op de Imes, vond hij, om het in onze gevogelte-taal te zeggen, dat de tijd rijp was om uit te vliegen en zijn eigen nestje van en voor hemzelf te hebben. Dus woont hij nu al een paar maanden op zijn eigen en nog wel in Hasselt. Wat iemand van Zonhoven daarin gezien heeft, begrijpen wij geen van ons drieën, maar ja, de jeugd van tegenwoordig, wie snapt daar nog iets van? Hij heeft een plezant appartementje gevonden op het einde van de Badderijstraat. Naar het schijnt is dat de straat van de provinciale bibliotheek en op het einde daarvan ligt er een winkeltje van allerlei design dingetjes en daarboven heeft Jochen zijn intrek genomen. Hij kookt daar zelf zijn potje, want koken en bakken blijkt één van zijn hobby's te zijn. Naar het schijnt, moeten zijn pizza's iedere keer weer een groot succes zijn. Wij zeggen met opzet "naar het schijnt", want denkt ge dat wij al eens hebben mogen proeven? Nog geen kruimeltje hebben wij ervan gehad. Ja, soms wat overschot van hier die diepvriespizza's, maar dat kan toch niet op tegen de echte zelfgemaakte lekkere Italiaanse pasta. Maar ja, dat is het leven van een kieken: content zijn met wat ge krijgt en voor de rest: eieren leggen, willen of niet...

Maar niet alleen Jochen heeft daar in huis de kriebels van het eigen nest-syndroom te pakken. Ook Sven en Inge lijden er serieus aan. Zij waren het huren in Brussel beu en zochten iets voor zichzelf hier in de gezonde Limburgse omgeving. Ze hebben dan maar het huis gekocht van Bart H., want die wilde ook van lucht veranderen en die had dan samen met Kirsten bouwgrond gekocht. Maar enfin, Sven en Inge zijn content dat ze terug "thuis" zijn en dat ze niet meer elk weekend uren in de auto moeten zitten om hier de familie nog eens te zien. Ze zijn ook wel ambitieus met hun nieuwe huis, want met een goede vriendin-architecte hebben ze plannen om een heel pak aan hun huis te veranderen. Muren worden afgebroken en andere stukken bijgebouwd, wij vragen ons hier af of Bart zijn "oude" huis nog wel zal herkennen als het eenmaal af is. Maar het schijnt dat het normaal is dat een nieuwe eigenaar van alles verandert aan zijn huis. Die van hier hebben dat ook gedaan toen ze hun intrek wilden nemen in de Waterleliestraat.

Dat al dat breekwerk ook niet zo gezond is, daar kan Freddy dan weer van meeklappen. Voor hij naar zee vertrok, is hij nog rap wat kasten gaan losdraaien bij Sven, maar dat heeft hij de dag daarna geweten: het verschot in zijne rug en zelfs een ostheopaat uit Heist kreeg het er niet helemaal uit. Het was wel een knap kind, en misschien wilde Freddy ook niet dat het in één keer genezen zou zijn, maar dat is maar geroddel, denken wij.

Maar in ieder geval: de kinderen zijn daar dus het huis uit en Freddy en Marjet genieten nu dubbel van hun koffiekes. Zeker nu Freddy nog maar alleen in de voormiddag gaat werken. En als Will Tura dan eens zingt van Eenzaam zonder jou dan kunnen Marjet en Freddy daar alleen maar eens goed mee lachen, want zij houden meer van We gaan nog niet naar huis...

Zeg dat Debby het gezegd heeft

Kot-leven

2007-07-26T10:27:00.000+02:00

Ja, ik weet het: het is van januari geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen, maar daar was alle reden toe. Eerst legt mijn goede vriendin Daisy haar kopke neer en moet ik stik alleen in die kippenren de winter door. Koud dat dat was, in ons slaapkot zo zonder iemand om 's nachts tegenaan te kruipen! En dan vragen de patrons zich hier af waarom er in de winter geen eieren gelegd worden. Precies alsof het nog niet genoeg tocht aan mijn gat in ons kippenhuis...

Enfin, na een tijd begon ik dat alleen zijn wel gewoon te worden en ik vond het zelfs af en toe plezant om mijne eigen baas te zijn in mijn eigen kot. Want eerlijk gezegd, Daisy was wel mijn beste vriendin, maar af en toe kon ze toch ook een ferm stukske zagen: over haar eikes die ze altijd kwamen halen, en wat er dan toch van haar kindjes zou geworden en dat ze daar toch wel iets van wilde horen, en over het eten had ze ook wel altijd iets aan te merken: dan was het te veel, dan te weinig, dan zaten er teveel kruimels in, een andere keer zat er zand tussen hare sla en zo van alles. Zelfs over haar eigen bleef ze maar doordrammen: dan vroeg ze of ik ook vond dat haar gat te dik geworden was, want ze vond van zichzelf dat ze precies toch wat bijgekomen was en ze snapte niet hoe dat kwam. "Daisyke," zei ik dan, "als ge de hele dag niks anders doet dan smikkelen en smullen, dan moet ge niet verwonderd zijn dat uw gat wat dikker wordt. Zeker als ge ook nog niks aan sport doet..." En lastig dat ze dan was!!! Eerlijk gezegd, na een tijd begon ik mij hier wreed op mijn gemak te voelen, zo alleen in de buiten.

Maar wat doen ze hier dan? Dan gooien ze op een schone dag, zonder verwittigen, twee nieuw kiekens bij mij binnen, precies alsof ik hier niks te vertellen heb. Ik dacht dat ik iets kreeg toen ze hier een wit en een zwart kieken uit de doos haalden. Ik zat toen toch wel met een serieus ei: wat als het niet zou klikken met die twee nieuwelingen. Achteraf heb ik dat ei er wel gewoon uitgekregen en sindsdien gaat het eigenlijk wel goed zo met ons driekes. De nieuwelingen hadden ook wel direct in de gaten dat ik hier al langer zat en ze zijn zich braafkes bij mij komen voorstellen. De witte heet Nancy en de zwarte heet Doris. Die Doris had het wel wat hoog in hare bol, want zij is vernoemd naar een Amerikaanse vriendin van Brecht. Nog wel één met Chinese roots, vandaar dat Doris ook zo een beetje bruin is met zwarte haren. De eerste morgen hebben we wel moeten lachen met Doris: ze durfde niet meer van hare stok af te komen. De patron is dan gekomen en heeft haar met zachte dwang van hare stok gejaagd. En kakelen dat ze deed, en hoe meer zij kakelde, hoe harder Nancy en ik moesten lachen, natuurlijk. Achteraf bleek dat die andere Doris, uit de V.S., ook wel overal op kroop, maar er dan ook niet meer vanaf durfde komen. Ze hadden hare naam dus niet beter kunnen kiezen!

En zo zit het dus. Nu zijn we elkaar gewend en zouden we niet meer zonder elkaar kunnen. Maar het heeft toch weer effekes geduurd ik genoeg bekomen was om aan ons dagboek verder te werken. Maar hopelijk blijft alles nu een tijdje gewoon zijn gangetje gaan en dan kunnen we nog veel plezier maken samen en dan hebben we ook weer heel wat te vertellen. Salukes en de kost...

Veel groetjes van Debby

Een afscheid is een nieuw begin, zegt Debby

2007-01-02T13:22:00.000+01:00

2006 behoort tot de geschiedenis, 2007 is al enkele dagen oud. In het voorbije jaar zijn er waarschijnlijk dingen gebeurd die ons hebben doen lachen, maar ook dingen die ons hebben doen huilen. Maar met het begin van het nieuwe jaar willen we vooruit kijken en zonder dat we vergeten wat 2006 allemaal gebracht heeft, willen we toch vooral positief en optimistisch blijven voor het nieuwe jaar.
Er zal in 2007 misschien niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, maar als we al met positieve voornemens beginnen, is dat toch al een goed begin.
Voor mij, Debby, is het jaar ook niet zo goed geëindigd, want mijn beste vriendin hier, Daisy, heeft 2007 net niet gehaald. Op een morgen lag ze onbeweeglijk in ons hok en ik wist onmiddellijk dat het te laat was. Ik heb nog geprobeerd met mond-op-mond beademing en zelfs hartmassage, maar Daisy gaf geen kik meer. Effekes later heeft de patron hier haar een mooi plekje acter in de hof gegeven, maar het is toch raar hier zo alleen in dat kiekenkot. Hopelijk komt er na de winter weer rap iemand bij, want zo de hele dag alleen tegen mijn eigen kakelen, dat is ook niks. Gelukkig zijn er nog de mussen die af en toe eens langs komen...

Ook bij Los Hermansos is het in 2006 niet altijd gelopen zoals ze dat zouden willen. Met zo een grote familie kan er altijd wel hier of daar een verdriet de kop opsteken, maar wat zo ferm is aan die familie, is dat ze op 1 januari toch weer allemaal bij elkaar gekomen zijn om elkaar het beste te wensen voor het nieuwe jaar.
Dankzij tant Ghislaine en Koert was het een heel gezellig feest en wie wil kan de foto's ervan bewonderen via de link aan de rechterkant.
Aan iedereen en vooral aan de afwezigen op het feest: een gelukkig en voorspoedig 2007.
Zeg dat Debby het gezegd heeft

Ze zijn naar toneel gaan kijken...

2006-09-09T10:21:00.000+02:00

Dat er tussen de Hermansen artiesten en ander raar volk rondliepen, dat wisten we hier in ons kiekenkot al langer, maar dat die ook iets serieus in elkaar konden steken, dat weten we pas van gisteren. Want toen zijn ze hier naar het toneel gaan kijken. Niet dat het zo grote "kenners" zijn of dat ze als echte liefhebbers regelmatig in bewondering staan voor de moderne dramatische kunsten, dat zeker niet, maar gisteren, vrijdag 8 september, ging het stuk van Brecht in première: hij tekende immers niet alleen voor de regie, maar ook tekst en decor werden geboren uit zijn inspiratie.

En gelijk het fatsoenlijke pappies en mammies past, moesten die van hier daar toch bij zijn. Blijkbaar durfden ze het niet goed aan om alleen te gaan, want bijna de helft van de familie wilde wel meegaan om dat jong geweld op de planken te zien sterven: het heette toch niet voor niks "Dood in Venetië"!

Maar dat is toch effen anders uitgepakt dan ze gedacht hadden: niks massamoord op de scène, niks stotterende pubers die hun tekst niet meer kenden, niks aarzelende en verlegen pasjes van de acteurs voor een paar aanwezige nonkels en tantes. Integendeel, zouden we zelfs zeggen: knappe vertolkingen van jonge volwassenen die blijkbaar al heel wat toneelwatertjes doorzwommen hadden, zonder schroom werden de verschillende scènes met een minimun aan decor en met zo weinig mogelijke emoties neergezet zodat de spanning van de tekst en de interactie tussen de acteurs ten volle tot hun recht kwamen. En dat voor een bomvolle zaal België.

Achteraf waren de Hermansen het met elkaar eens: geen gemakkelijk stuk, maar het zat knap in elkaar en zowel acteurs als regisseur hebben ferm werk afgeleverd. En het werd nog best gezellig zo achteraf, want Debby en ik zaten al lang op ons stokske toen die van hier thuiskwamen.

Hopelijk is volgende keer weer iedereen even benieuwd naar Brecht zijn schrijfselen en zijn ze niet afgeschrikt door deze eerste ervaring. We zullen zien... Voor wie ook nog wat wil zien: als je bij de foto's doorklikt aan de rechterkant, zijn er wat foto's van Dood in Venetië te bewonderen. Alleen spijtig dat er daar een stom duif bij staat, en dan nog één met een poot af. Of zou dat ook iets met het stuk te maken hebben gehad?

Subiet eens aan Debby vragen...

Zo kunnen wij het ook

2006-08-20T10:37:00.000+02:00

Toch een raar familie, die Hermansos... Als normaal mensen aan de soep en de patatten zitten, komen zij pal op de middag bijeen in een boerengat waar geen zinnig mens al van gehoord heeft om zich dan gaan moe te maken door bergop en bergaf te wandelen in velden met koeien en hun vettige vlaaien!!! Dat kan er bij Daisy en mij niet in dat een mens daar plezier aan beleeft.

Ze dachten nochtans dat ze het allemaal goed geregeld hadden: wandelen in Mettekoven, een dorp van 147 inwoners, maar wel met het schoonste plein van heel Limburg, halverwege halt houden in een echt dorpscafé waar de pintjes nog maar 1 euro kosten en daarna lekker aan de barbecue. Het weer zou ook al meevallen, daar hadden Oma en weermadam Sabine wel voor gezorgd. Ja ja, dat café bleek niet eens open te zijn en bijna op het einde kwam de donder en de regen wel gevaarlijk korter. Maar gelukkig voor de Hermansos hebben ze niet meer dan een verdwaalde druppel gevoeld. Zou Oma dan toch iets te zeggen hebben daarboven? Ons verwondert niks meer van die familie. Dat heb ik Daisy al dikwijls horen zeggen.

In ieder geval, na een goed terrasje in het Martenshof, het enige café van heel Mettekoven - zowel Mettekoven-Oost als Mettekoven-West - vertrok de hele bende naar Runkst voor hunnen BBQ. Koert en Els stonden daar al van 14 uur op iedereen te wachten, maar dat lag eigenlijk aan tant Ghislaine...

En dan die barbecue. Hoe dikwijls hebben Daisy en ik van onze baas hier niet gehoord dat hij daarvoor ging zorgen? En hij zou ook zelf vlaai bakken en hij zou dit en hij zou dat. Ja amai... Voor de vlaai heeft de bazin hier gezorgd: de vrijdag is dat arm kind de hele namiddag aan het bakken geweest en daarna wou meneerke ook nog zelfgebakken brood voor op de wandeling. Maar denk maar niet dat hij dat brood ging bakken! En dan de zaal bespreken en het vlees bestellen: wie heeft dat moeten regelen? Tant Ghislaine, natuurlijk. Dus daar trok hij zich ook al niks van aan. Misschien het bakken dan op de dag zelf? Weer niks voor hem: daar heeft Koert voor moeten zorgen.

Wat heeft hij dan wel gedaan, horen we u denken. Wij zouden het niet weten... Tenzij wat fotootjes getrokken en die ergens op internet gezet. En die kan de rest van de familie dan bekijken als ze hier aan onze rechterkant klikken op "foto's".

Ja als dat alles is wat een mens moet doen op zo een dag, zo kunnen wij dat ook wel. Zeg dat Debby het gezegd heeft.

Spaans voor beginners: les 1

2006-08-12T11:38:00.000+02:00

Wie dacht dat kiekens alleen maar konden kakelen en eieren leggen, moet dringend zijn mening herzien: kippen zijn immers zeer intelligente wezens, die in staat zijn ingewikkelde denkoefeningen tot een goed einde te brengen. Er zijn zelfs gevallen gekend waarbij bleek dat kippen aanleg voor vreemde talen hebben en waarbij de proefdieren er wonderwel in slaagden te communiceren met koeien, geiten en schapen. Van een vreemde-talenknobbel gesproken!!!

Speciaal voor Los Hermansos zijn onze kippetjes, Debby en Daisy, bereid gevonden om een demonstratie te geven van hun talent voor talen en zij zullen voor ons enkele veelgebruikte woorden en zinnen vertalen van het Spaans naar het Nederlands. Altijd handig als je eens een terrasje wil doen in Barcelona of zo. Kwerstie van te weten wat je op je bord kan krijgen. Omdat een talencursus nooit kan gegeven worden door een plaatselijke schone, werd Sofie van Sabine en Bart opgetrommeld om als argeloze cursist mee te doen aan dit experiment.

Dit is wat zij ervan terecht bracht. Links krijgt u het Spaans zoals door Sofie geproduceerd, rechts de omzetting naar begrijpbaar Nederlands.

poepoe : moeke; aha : vake; tietie : Christine; poo : Paul

a : appel of appelsap; ang : ander of nog;

die : kan van alles zijn afhankelijk vanwaar naar gewezen wordt

bal : bal

aha leppelep : vake, kom hier zitten

Wie zegt nu nog dat Spaans een moeilijke taal is? En zeggen dat er mensen zijn die vijf jaar naar de avondschool gaan om dat te leren terwijl een peutertje al op twee weken tijd de harten van de Spanjaarden doet op hol slaan! Zeg dat Debby het gezegd heeft.

Reistips voor beginners: hoe geraak ik in Spanje?

2006-08-11T16:55:00.000+02:00

Om de reizende mens onder ons op weg te helpen, hebben Debby en Daisy een aantal reistips verzameld die ervoor kunnen zorgen dat zelfs het grootste warhoofd veilig en wel op zijn bestemming in Spanje geraakt.

Kijk in Luik goed uit je doppen: voor je het weet zit je op weg naar Namen en dat ligt niet in de richting die je uit wil als je naar Spanje rijdt.
Stem je GPS voor je vertrek af op de juiste bestemming: wil je in Spanje geraken, dan is Monaco niet de juiste richting. Voor je het weet, zit je immers op weg naar het oosten i.p.v. naar het zuiden.
Leg als passagier nooit je voeten op je dashboard: bij plots afremmen en voor je het weet, schieten je voeten vooruit en heb je een mooie barst in je voorruit.
Zorg ervoor dat je auto geen kuren krijgt. Het is niet fijn als je ergens halverwege tot de constatatie komt dat je auto weigert te starten. Je kan dan eventueel vrouwen en kinderen achterlaten terwijl je je auto laat wegtakelen, maar plezant is anders.
Als je in Frankrijk je auto laat herstellen, controleer dan niet al te fel hoe de herstelling is uitgevoerd. Voor hetzelfde geld hebben ze er maar een zootje van gemaakt en blijkt je auto helemaal niet hersteld te zijn. Eventueel kan je dan in Spanje op zoek naar een degelijke garage, maar eer je daar geraakt, zijn er toch enkele liters zweet in Frankrijk achtergebleven.
Als je met een kwakkelende auto in een file richting Spanje staat, kunnen schietgebedjes helpen voor je gemoedsrust, echt soelaas brengen doen ze niet.
Eenmaal op je bestemming, ga dan zo vlug mogelijk op zoek naar een geschikte garage en laat de auto daar enkele dagen achter zodat zij eindelijk een grondige en correcte herstelling kunnen uitvoeren. De prijs mag dan tegenvallen, het resultaat mag er zijn. Een veilige terugtocht is ook aangenaam.

Hoe je daarna weer veilig en wel terug thuis geraakt, lijkt niet zo moeilijk. Gewoon hetzelfde doen als hierboven, maar dan in omgekeerde richting. Zeg dat Daisy het gezegd heeft.

Jos has left the building

2006-07-17T15:44:00.000+02:00

De inkt van ons laatste artikeltje was nog niet droog, of Jos had alweer andere plannen. Zo kunnen wij wel niet serieus werken en als dat zo doorgaat, gelooft op den duur niemand ons nog. Maar enfin, blijkbaar gaat het allemaal zo goed met Jos dat hij niet meer in Overpelt te houden was en dat hij zo rap mogelijk zijn biezen gepakt heeft en vertrokken is naar zee.

Toen Marjet en Freddy zaterdag na de middag bij Jos in de MS-kliniek langs wilden gaan, was Jos al niet meer op zijn kamer te vinden: meneer had de plaat gepoetst richting cafetaria en zat daar lekker te genieten van een colaatje. Volgens de verpleegkundigen van zijn afdeling was hij al lang niet meer zo goed geweest en zij vonden dus dat Jos gerust naar zee kon vertrekken. Volgens de neuroloog zou Jos aan zee nog wat extra vitaminen binnenkrijgen dankzij de gezonde zeelucht, en dus zijn Marjet en Freddy vandaag maandag met Jos vertrokken naar Heist. Volgende week wordt Freddy, Marjet blijft dan nog daar, afgelost door Luce en Raymond en dus kan Jos toch bijna twee weken genieten van de weldoende zeelucht.

Bijkomend voordeel volgens Marjet was dat Toon toch ook daar in de buurt op vakantie was en dat als het echt nodig zou zijn, dan kon hij toch aan Jos een spuitje geven... De laatste keer dat ik de buurvrouw iets in die aard tegen haar man hoorde zeggen, hebben we hun hond nooit meer teruggezien. Als dat dus maar goed afloopt.

Zeg dat Daisy het gezegd heeft...

Jos is back in town

2006-07-15T22:33:00.000+02:00

Nonke Jos is met succes geopereerd aan zijn nieren (of toch daar ergens in de buurt) en zijn herstel is al zo ver gevorderd dat hij vanuit het ziekenhuis terug mocht naar de MS-kliniek in Overpelt. Het gaat stilletjesaan de goede kant op met hem en elke dag wordt hij, in de mate van het mogelijke, een beetje beter en sterker.
Wat de verdere gevolgen van de operatie zullen zijn, valt moeilijk te voorspellen, zeker gezien zijn algemene toestand, maar voorlopig ziet hij het weer zitten en hoopt hij dat alle leed nu voor een tijdje geleden is.
Wie hem eens wil bezoeken, hoeft dus niet meer naar het ziekenhuis, maar kan weer terecht op het vertrouwde adres in de MS-kliniek.

Daar kan Laurent nog wat van leren...(volgens Debby)

2006-07-15T22:11:00.000+02:00

Het is de laatste tijd blijkbaar in de mode, maar als er ergens ne kleine geboren wordt, dan moet die zo rap mogelijk met foto en al in de boekskes komen. Precies alsof de mensen daar zitten op te wachten. En wat voor commentaar ze daar allemaal bij verzinnen, niet te geloven...

Neem nu die tweeling van prins Laurent en zijn madam: eerst wil hij niet dat er iets van in de gazetten komt en daarna gaat hem zelf zitten leuren met foto's van zijn kinderen om er zoveel mogelijk euro's uit te slaan. Een mens zou nog gaan denken dat hij het geld nodig heeft voor de een of ander verbouwing of dat hij weer een nieuwe moto wil kopen. Zeker nu hij met zijne vorige tegen de grond gegaan is. Toch niet te geloven dat zo iemand met foto's loopt te leuren gelijk de eerste de beste roddeljournalist. Van het verschieten heb ik twee dagen geen eieren meer kunnen leggen, en Daisyke ook niet. Ze waren er hier niet zo content van, maar die beseffen zeker niet hoe belangrijk het emotioneel evenwicht van een kip is voor hare leg.

Neen, dan pakken die van los hermansos dat beter aan: die laten belangrijke foto's gewoon gratis voor niks verschijnen op hun weblog. Want voor wie het nog niet wist: op 29 mei 2006 is de familie weer een klein beetje gegroeid. En dat is niet omdat er enkele tantes of nonkels te veel gesnoept hebben en dus in de breedte gegroeid zijn, maar wel omdat er een klein hermansoske is bijgekomen. Letterlijk is het wel geen hermanske, maar een plevoetske, maar ze behoort tot de familie en dus is iedereen er fier op en content mee. Op de eerste plaats natuurlijk Bart en Sabine, want dat zijn de pa en de ma, en ook Sofie vindt haar kleine zusje best leuk en aardig. En ook Willy en Ghislaine als fiere vake en moeke zagen Marie graag komen, maar ook de rest van de familie heet de jongste aanwinst van harte welkom.

En voor wie haar nog niet gezien heeft: hier is hare foto. Voor de duidelijkheid: Marie is degene in het midden met het witte pakje aan. Ze is ook te herkennen aan het feit dat van de drie personen op de foto, zij toch de meest intelligente blik in de ogen heeft.

Zeg dat Debby het gezegd heeft.

Dood in Venetië: volgens KC België

2006-07-10T11:28:00.000+02:00

Regie & tekst: Brecht Hermans

Spel: Inge Brauns, Anke Claassen, Nele Cornelissen, Christiaan Mommeyer, Dimitri Neefs, Peter Hendrikx, Ineke Moons, Elly van Eeghem

Coach: Bert Scholiers

Muziek: Pieterjan Hermans

met productiesteun van kunstencentrum BELGIE, Provincie Limburg en Stad Hasselt

Na de succesvolle productie ‘Ti Voglio Bene’ (kc BELGIE, 2001), onder de groepsnaam ‘Optavi’, besloot deze jonge groep Limburgse theatermakers, onder leiding van regisseur en tekstschrijver Bert Scholiers, resoluut om theater voor en door jongeren verder uit te bouwen. Het gezelschap luistert voortaan naar de naam ‘Compagnie Hatsjie’, een dynamisch theatercollectief dat ons eerder al verraste met ‘Lieve Lorein’ (kc BELGIE, 2002) en ‘Thank Heaven for Little Girls’ (kc BELGIE, 2003). Momenteel legt Bert Scholiers, met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, de laatste hand aan zijn eerste korte fictiefilm ‘First Date’. Hij neemt hiervoor het scenario en de regie voor zijn rekening. Dat belet Scholiers echter niet om de nieuwste Hatsjie-productie ‘Dood in Venetië’ een stevige hand boven het hoofd te houden.

Brecht Hermans neemt plaats in de regiestoel en bezorgt Cie Hatsjie een nieuwe, vruchtbare start. Hermans studeerde theaterwetenschappen aan de Universiteit van Gent en vervolledigde zich aan de Universiteit van Utrecht, deed ervaring op als acteur bij jongerengezelschappen als Kaboeki en Cie Hatsjie, regisseerde en acteerde o.a. voor de Nederlandse gezelschappen ‘Groep één’ en ‘Kanaalstraat 173 Theater Group’ en viert zijn passie voor theater en muziek verder bot als recensent voor het e-magazine Goddeau (www.goddeau.com).

De nieuwe Hatsjie-productie ‘Dood in Venetië’ put zijn inspiratie uit het gelijknamige, spraakmakende boek van Thomas Mann en de daarop gebaseerde film van Luchino Visconti. De organische wijze waarop grote thema’s als liefde en dood in het originele verhaal reliëf krijgen, maakt de roman universeel, van alle tijden en daarmee tegen de tand des tijds bestand.

Zoals Visconti een stevige draai geeft aan het originele boek van Thomas Mann om zijn poëtisch meesterwerk tot stand te brengen, zo wordt door Cie Hatsjie en regisseur Brecht Hermans het centrale thema van de hypocrisie gepuurd uit de originele voorbeelden maar in een totaal nieuwe vorm. Het maakt van ‘Dood in Venetië’ een uitdagend, hedendaags streepje theater van een nieuwe generatie theatermakers.http://ciehatsjie.blogspot.com

Wat zijn ze nu weer van zin ?

2006-07-02T17:08:00.000+02:00

Oma’s verjaardag,19 augustus, kunnen we toch niet zomaar laten passeren. Daarom het voorstel om op deze dag met de hele familie bij elkaar te komen.

Wie zin heeft in een fijne wandeling verzamelt tegen een uur of tien op een plaats die nog af te spreken valt. We gaan waarschijnlijk een tochtje maken doorheen het mooie Hageland (tussen Diest en Aarschot) en tegen de honger neemt eenieder zijn picknick mee en tegen de dorst vinden we wel een cafeetje waar we nog binnen mogen.

Afhankelijk van wie meegaat, passen we de aard en de lengte van het parcours wel aan zodat we zeker tegen 15 uur terug thuis zijn. Dan hebben we genoeg tijd om ons wat op te frissen en tussen 16 uur en 16.30 uur worden we dan terug verwacht in het Kristoffelzaaltje van Runkst.
Terwijl de kinderen spelen en de volwassenen onder elkaar zitten te kletsen en te aperitieven, maken we alles klaar om te genieten van een gezellige barbecue. Na de barbecue kan dan nog verder gekletst en nagenoten worden van deze speciale Hermans-feestdag.

Omdat Hugo nog iets overschot in de familiekas had voor noodgevallen, zal hij dat bedrag(je) gebruiken om de eerste kosten van dit festijn te betalen. Wat we daarna tekort komen, wordt voorgesteld om bijgelegd te worden door de aanwezige nonkels en tantes, die toch iets nuttigs moeten doen met hun zware erfenis van Oma zaliger...

Bedoeling is dat iedere stamhouder (Hugo, Willy, Luce, Marjet, Toon en Paul) aan zijn of haar (klein)kinderen vraagt wie er allemaal meekomt hetzij naar de wandeling, hetzij naar de BBQ en dat hij/zij dat aantal doorgeeft aan Paul. Dat kan via de telefoon (door te bellen 011/24.17.26) of door hier te klikken en een mailtje te sturen.

Verdere afspraken worden dan wel persoonlijk geregeld. Belangrijkste is dat we die dag nog eens samenkomen voor een hapje, een drankje en een babbeltje.

Groetjes en tot een volgende keer...

Ieder in dit landje...

2006-07-02T16:59:00.000+02:00

Niet te geloven! Elk vorstenhuis heeft zijn speciale dag: de Belgen vieren op 15 november het Koningsfeest, de Nederlanders gaan op 30 april uit de bol voor hun Koninginnedag. Maar nu hebben die Hermansen bij de Verenigde Naties en andere UNO's een verzoek ingediend om een eigen officiële feestdag te krijgen. En dus hebben ze het geregeld gekregen dat vanaf nu Oma's geboortedag, 19 augustus erkend wordt als de enig echte Hermans-familiedag!
Allemaal een kwestie van politiek, zeg ik u!!! En naar het schijnt willen ze dat nu ook weer uitgebreid gaan vieren. Dat zal dan wel weer met een barbecue gebeuren waarop weer heel wat kippenboutjes zullen liggen te roosteren. Alsof er nog niet genoeg kippen in de wereld geslacht worden!
Johan Verminnen heeft blijkbaar dan toch gelijk: ieder in dit landje heeft zijn eigen feestjesdag. Maar het is al ver gekomen als nu ook nog elke familie zijn eigen feestdag gaat op de kalender zetten.
Volgens Koffie Annan echter gaat het hier om een uitzonderlijke familie en dus is deze uitzonderlijke maatregel hier niet misplaatst, zo liet de secretaris-generaal via zijn woordvoerder weten. De familie op haar beurt liet weten zeer verbaasd te zijn over deze toekenning en zij vroeg zich ook af waar ze de eer aan hadden te danken. Alsof ze dat zelf niet weten...
Door gedreven onderzoek van onze kant konden wij wel de ware toedracht van deze affaire achterhalen en zoals te verwachten was, is er ook hier weer gesjoemeld en werd dankzij een hoop vriendjespolitiek bereikt wat voor de gewone stervelingen niet is weggelegd. En omdat één foto meer zegt dan duizend woorden, geven we onze lezers hierbij een toch wel interessante kijk op de “vriendenkring” van deze familie.

Zeg dat Daisy het gezegd heeft!

Roddel en achterklap... maar niks gelogen!

2006-07-02T16:54:00.000+02:00

In juni studeert Jochen af aan de KH Leuven voor zijn postgraduaat bedrijfskunde en management. Hij heeft al heel wat ervaring opgedaan in het managen van van alles en nog wat met zijn firma Bear Events. Meer info over deze beerlijke managers is te vinden op hun site http://bearevents.madoka.be/.

Nog éne die ergens mee stopt, is Brecht. Zijn studies zijn nog niet afgerond, maar zijn Erasmus-jaar in Utrecht zit erop en dus komt hij terug naar Gent voor zijn laatste jaar. Dan mag hij zich licentiaat (of is het master) in de theaterwetenschappen noemen.

Sedert begin mei is Tim aan het werk bij AtlasCopco in Wilrijk. Als logistiek medewerker staat hij in voor de opvolging van de letters of credit (vraag hem maar zelf wat dat precies inhoudt) en moet hij ook meewerken aan bepaalde projecten om de logistiek binnen en buiten het bedrijf te optimaliseren. Wie wil weten wat het een en het ander precies inhoudt, moet het hem zelf maar vragen.

Vanuit de Scottish highlands kregen we van Jan te horen dat hij van 1 augustus tot einde februari een break neemt ( "sabbatical" noemen ze dat) om zich te focussen op zijn doctoraat. Ook gaat hij in die periode bij de National Park Service in Boston (werk)stage lopen. Laat die Amerikanen maar eens een poepje ruiken...

Diezelfde Jan heeft royale connecties: enkele weken geleden heeft hij immers handjes mogen schudden met Charles en Camilla en dat is die twee koningskinderen zo goed meegevallen dat ze Jan nu ook al aan hun ma, de echte Queen Elisabeth gaan voorstellen. Groeit daar iets moois? En zeggen dat die kerel den hof hier uitgetekend heeft!

En nu we het toch over Jan hebben: hij is aan het trainen om deel te nemen aan een echte marathon. Of dat iets te maken heeft met dat handjes schudden van Charles en Camilla, weten we niet, maar er zijn er nog die geprobeerd hebben ver weg te lopen van de een of andere zijne charel...

Debby en Daisy kunnen meer dan eieren leggen

2006-07-02T16:32:00.000+02:00

Zit je in het buitenland, maar wil je toch op de hoogte blijven van het reilen en zeilen van de familie Hermansos... Heb je om één of andere reden ons laatste familiefeest gemist en ben je dus niet op de hoogte van de laatste roddels... Weet je niet goed meer hoe de meesten van je familieleden er tegenwoordig uitzien...
Dan ben je hier aan het juiste adres: vanaf nu is niks of niemand meer veilig, want wij, Daisy en Debby zullen ervoor zorgen dat alle sappige verhalen en smeuïge roddels op deze site terechtkomen. Hier kom je alles te weten wat er georganiseerd wordt, hier kan je achteraf meeleven met het laatste feest, hier kan je de foto's zien die je anders zou moeten missen...
Kortom: vanaf nu kan iedereen die wil, meeleven met de gang van zaken binnen deze familiebende, want dankzij deze site zullen wij, Debby en Daisy, iedereen van alles op de hoogte houden.
Heb je anderzijds zelf iets nieuws te melden of heb je foto's die je wil delen, laat het ons weten en wij zorgen ervoor dat de hele H-clan kan meegenieten. Eén eenvoudige klik op contact en de wereld ligt aan je voeten. Of toch bijna...

Groetjes, geniet en/of huiver ervan.